Van de straat

Nu had ik het bijna een jaar volgehouden om een opgewekt humeur te hebben, regen en nog eens regen ten spijt - en laat ik nu op het eerste mooie lenteweekeinde een bui hebben om op te schieten. Overal stonden de narcissen op stelen, de forsythia bloeide en verse honden sprongen met golvende ruggen door de parken. Het kwinkeleerde overal, maar mijn stemming was beneden alle peil.

Het zal wel aan de Boekenweek hebben gelegen, dat door het CPNB in het leven geroepen fenomeen dat is opgezet om de schrijvers uit hun concentratie te halen en de lezers ‘uit hun dak’ te laten gaan. Kosten noch moeite worden gespaard om schrijver en publiek bij elkaar te brengen in een hoela-hoelastemming en de kater is voor beide partijen navenant. Gelukkig is daar nog de 'echte’ wereld, waar het leven zijn gang gaat met kopzorgen en klein initiatief. Zo kreeg ik meteen een zonniger kijk op de wereld toen ik per openbaar vervoer vanuit het westen de stad binnen reed en vanaf mijn hoge zitplaats in de bus een blik kon werpen op neringdoend Nederland. Je zág gewoon dat de mensen plezier hadden in hun handel. Eerst kwam ik langs Stoffenwinkel Elly, waar - zo stelde ik me voor - Elly zélf de zoet ruikende balen katoen, linnen en zijde op haar onderarm afrolde en de stof van onderen nog enkele klopjes gaf om haar goed te doen uitkomen. Pal naast haar huisde Uw vriendelijke juwelier, wie weet Elly’s man, voor wie geen moeite te veel was, die collier na collier aanprees en bij elke afwijzing mevrouw roemde om haar inzicht in de delicate persoonlijkheid van haarzelf en het sieraad. Even verderop zoefde de bus langs Bloemenkiosk Corry, wat geen verdere aanbeveling behoeft omdat als bloemen al niet van mensen houden, Corry dat dubbel en dwars goed zal maken. Terwijl ik me nog verdiepte in de manier waarop Corry dag in dag uit haar liefdesweelde over de mensen uitdeelde, kwam de bus alweer langs de patser van het stel, De stofzuigerkoning. Geen kwaad woord over de stofzuigerkoning. Hij mag dan zo nu en dan praatjes hebben tijdens de bowlingavonden en wat ál te zeer pochen op zijn succes bij de vrouwtjes, maar hij heeft een hart van goud en altijd de juiste stofzuigerzak voor welk buitenissig model stofzuiger dan ook in huis. We zijn bijna aan het eind van de straat als De aardige Pers voorbij schuift. Wie daar naar binnen gaat is verzekerd van een kopje mintthee en een paar honingballetjes. Daar hoef je geeneens een pers voor te kopen. Als je komt collecteren voor zieke honden is hij nog een en al aardigheid. Als je ten slotte op de hoek van de straat bent aangekomen, word je verwelkomd door het Vrouwvriendelijk café voor mannen en vrouwen en je weet: tegen zo'n aardige wereld kun je niet op met je chagrijn. De schrijvers schrijven weer, de lezers lezen en de honden rennen met golvende ruggen door de bloeiende plantsoenen.