Van de straat

‘Te veel verdwijnt nog in de vuilnisbak’, roept het milieu ons toe vanaf de Munt toe.

Het Milieu en ik - dat gaat niet goed met mekaar. Jaren geleden innig begonnen, maar inmiddels verkild tot op het bot. Ja, bij mij verdwijnen flessen en kranten in de vuilnisbak. Dat komt doordat Stadsreiniging bij ons niet meedoet met Het Milieu. Mijn huis ligt op zeven minuten afstand van papier- en glasvretende Dikke Bertha’s, maar die meiden leiden aan boulimia: hoe meer je ze eten geeft, hoe meer ze uitspuwen. En Stadsreiniging kijkt niet naar hen om, die heeft het te druk met twee keer per week het afval van mijn straatje in de kar te donderen. Weliswaar laat Stadsreiniging het spuit- en zuigkarretje een uur v¢¢r de vuilnisman uitrijden, maar die vuilnismannen - daar kun je op bouwen.
Stadsreiniging is vrijgezel. Ook de relatie met de Stadswacht heeft nooit willen boteren. Stadsreiniging heeft zijn vegers nauwelijks laten vertrekken van het parkje of mijn hond poept er tegen een boompje en de juist voorbijkomende stadswacht onderbreekt het gesprek over schoonmoeders om mijn hond een koekje te geven.
Boven al deze mislukte huwelijken en dochters troont Het Milieu, dat ons maant de schoonmoeders niet in de vuilniszak te deponeren.
Het Milieu houdt vooral van Groen & Speels. Groot Oud Groen wordt weggevaagd, om jong groen vrij baan te geven: speelplaatsjes met een plantenbak, in ruil voor een oude beuk die zonlicht tegenhoudt. Rijen platanen weg voor een voetbalveld met ‘culturele evenementen’. Eeuwenoude uiterwaarden vervangen door recreatieparken. Lees in Leesbaar landschap van Willem van Toorn hoe in Nederland, mede dankzij Het Milieu, oude landschappen verdwijnen en daarmee een verleden uit het geheugen wordt weggewist.
Het Milieu weet van toeten noch blazen, vooral weinig van het laatste: in de zomer las ik een trots berichtje in de krant dat Het Milieu boven Schoorl een stukje duin had afgegraven om de zee kans te geven een binnenmeertje te vormen waar zich plantjes zouden kunnen ontwikkelen uit een pre-dinosaurustijdperk.
Zijn ze gÇk geworden?!, riep ik uit. Eeuwen hebben we tegen de zee gevochten, land op haar veroverd, een pact gesloten waarbij we trots onze terpen en dijken konden bouwen, van Den Helder tot Breskens, van Lauwersoog tot Harlingen. En nu deze gevaarlijke misstap, cadeautje voor Groen & Speels! Het verbaasde mij niets dat bij het eerste novemberstormpje Het Milieu zich bezorgd toonde dat de zee wel Çrg snel binnenstroomde, daar bij Schoorl.
En nauwelijks heeft de minst geschikte kandidaat voor Nederlands waterhuishouding zich vervoegd bij de sportmaffia in Japan of Den Haag dreigt in het water te zinken.
Wie vertelt het Het Milieu wat Groen & Speels niet durft: dat met de zee en het water, met water en zee niet valt te spotten, dat die zich niet laten vangen in een vuilniszak?