Van de straat

Soms kan iets lang in me zeuren. Vaak lijkt het niet de moeite waard om bij stil te staan, maar het zeurt niettemin.

Tweemaal per jaar wandel ik met mijn hond naar een verre hondekapper. Het kan ook met lijn 4, maar aan honden in de tram hebben mensen een nog grotere hekel dan aan het gangpad blokkerende kinderwagens. Het moet voor anderen een vreemd gezicht zijn: eerst wandelt die vrouw met een wollige wildebras naar het zuiden, drie uur later wandelt diezelfde vrouw met een jongenshond die net heeft besloten het hondenseminarie niet af te maken, naar het noorden. Een kluif voor Tsjechov.
De laatste keer werd mijn aandacht getrokken door een donker achterafwinkeltje - ach nee, achteraf kun je moeilijk zeggen, het stond op de rooilijn als de andere winkels, maar het was een heus achterafwinkeltje. Het was er donker, de etalageruit was met doorzichtig glanspapier tegen de zon bespannen en juist daardoor leek de uitgestalde waar wat verschoten. Er lagen zes of zeven voorwerpen die ik ben vergeten omdat het onduidelijk was in welke ‘branche’ van handel ze tezamen hoorden.
Op ÇÇn voorwerp viel direct mijn aandacht: een oranje T-shirt waarop in grote letters stond: Moshe Dog. Onder de letters zat een vervaarlijke bulldog of pitbullterri‰r (in karakter zo verschillend, maar qua gelaatstrekken neven of nichten) met een zwart lapje voor zijn rechteroog.
T-shirts met tekst zijn bedoeld voor jongeren. Om deze tekst te kunnen begrijpen moet je toch op z'n laatst je puberteit hebben bereikt in l973 - en daarbij meer in het hoofd hebben gehad dan disco, drugs en rock 'n’ roll. De verwijzing is uit de tijd, maar duidelijk. Ik ken geen honden met een lapje voor het oog en slechts twee mensen die dat hebben: Wim Kayzer en Moshe Dayan. De laatste was de opperbevelhebber van het Israelische leger die in de Zesdaagse Oorlog in l956 de aandacht trok door zijn Sinaã-veldtocht, het hoogtepunt van populariteit bereikte in die bliksemse Juni-oorlog van l967, en minister van Defensie was tijdens de Jom Kippoer- of Oktoberoorlog in l973.
Een beeld van een man met dat lapje: vitaal, charmant, slagvaardig, intelligent en vriendelijk maar hard. Zijn opvolger Sharon maaide in l982 bij de Israelische invasie in Libanon meedogenloos vrouwen en kinderen neer en werd daarna minister van Volkshuisvesting. Zie de huidige nederzettingenpolitiek van Israel.
Ik weet niet ¢f en wÇlk soort hond Moshe had. En of joden op honden gesteld zijn. Moslims in ieder geval niet. Maar wat bij mij blijft zeuren is of de drager van zo'n T-shirt met Moshe Dog een v¢¢r- of tegenstander van Moshes politiek zou zijn. Of ik met een hater of een fan van Moshe van doen zou hebben. Plus de vraag of iemand 25 jaar na de Jom Kippoer-oorlog en zeven jaar na de dood van Moshe Dayan nog zoveel kwaadaardigheid dan wel enthousiasme zou koesteren om zo'n shirt te kopen. Het kan, alles kan, zelfs dat Israel dit jaar zijn vijftigste verjaardag viert.
Moshe Dog, Moshe Dog… klinkt het liefkozend of giftig? Naar de klank gemeten wat mij betreft het eerste.