Van de straat

Je weet niet hoe de mensen denken, maar soms wordt een tipje van de sluier opgelicht.

Het is nog maar een week geleden dat ik op elke hoek van de stad werd lastiggevallen met, naar mijn idee, idiote vragen. We hebben nauwelijks een voorjaar gehad, en de natte zomer duurt nog een week. Dan krijgen we een natte herfst en een milde, dus natte winter. Hoe we het uithouden is een wonder.
Maar daar houden de jongens van de Bahama’s geen rekening mee. Die liggen aan de rand van het zwembad in de zon met hun cuba libre en hebben geen weet van wat wij hebben uit te staan. Ze slaan een misplaatste gemeenzame toon aan als ze vragen: Slopend hè, 32° in de schaduw? Nou nee, denk ik, ik vond het wel lekker. Het is alweer zo lang geleden dat het nooit geweest lijkt. Maar ik ben nog niet van ze af. Een rit door de stad leverde me de variaties op: Lag u ook nachten wakker van de branding?; Kunt u ook geen zandkasteel meer zien?; Irritant hè, die ruisende palmen?; Stond uw rug ook nog rond van die hangmat?; Kwam die sangria op het laatst ook uw neus uit? Begonnen al die eilandjes niet erg op elkaar te lijken?; Werd u ook gek van die krekels?
Zo kan-ie wel weer, dacht ik, vol heimwee naar mijn stille strandje.
Maar misschien geven die teksten van de jongens van de Bahama’s wel exact weer hoe de mensen over hun vakantie denken. Misschien hebben ze allemaal wel twee weken vreselijk geleden omdat de Nederlandse cultuur nu eenmaal voorschrijft dat je in de zomer buitengaats de zon opzoekt. Ze waren liever thuisgebleven, bij alle zomerfestivals op de televisie die in het water vielen zonder dat jijzelf nat werd. Ze werden liever niet 24 uur met hun gezin geconfronteerd. Op de afdeling, gezellig onder elkaar met de koffiebekertjes was leuker. Verplicht amuseren en ontspannen, ze vonden er geen bal aan.
Het Grote Misprijzen zit in de aanwijzende voornaamwoordjes: die hangmat, die eilandjes, die palmen. Met afschuw denken ze eraan terug.
Nee, dan aan het werk bij dat uitzendbureau!
Ik stel voor dat ze niet meer hoeven volgend jaar. Dat uitzendbureau kan best zorgen voor wat arrangementen binnen de grenzen, met crèches voor de kinderen, wedstrijden voor de volwassenen, bridge-kaarten en zonnehemels. Daar is Heineken en de televisie en ook de jongens en meisjes van de afdeling. De baas kan te grazen worden genomen en de vrouwen maken onder elkaar een leuke krant met de wetenswaardigheden van elke dag. Elke avond film over de Griekse Eilanden en de Spaanse Inquisitie. Sangria verboden.
Wat zou de wereld rond de Middellandse Zee er mooi uit gaan zien: zo heerlijk rustig, ja, ja!
En tot die tijd? Tot die tijd verschans ik me in Coffeeshop Blue Sea in de Van Woustraat, een krakkemikkig optrekje waar iemand die geen kunstenaar is een palm op de muur heeft geschilderd, aan de rand van de blauw-oranje zee waar de zon ondergaat. Ik droom wat weg. Ik amuseer me wel.