Van roekeloos ras

Inmiddels was het ei gelegd, verhevigde oudemannenlucht het huis uitgejaagd, de hoofdkaas van Rodriques genuttigd tot de laatste plak met al de daarbij voorgeschreven dungesneden ui daartussen, gratis thee bij Plein 24 besteld, het geluid van kroos gemaakt en zelfs herhaalde malen terdege zelfs, had ik in gedachten Fe Sciarone een gelukstelegram gestuurd, het oude mondstuk ener altsaxofoon verwerkt in een experimentele kuisheidsgordel (mocht binnen handbereik ooit nog Deanna Durbin verrijzen), eigenhandig de benzinegeurige Langebrugsteeg opnieuw met salamanders gevuld, was de plotsklapse kus in de gedoodverfde gang een eeuwige herinnering geworden, het oogcontact met Sofia van Spanje inmiddels uicontact, was het nog steeds mijn plan om Wim Poncia en menige rauwe hortensia veel rustige nachten te wensen, de gedroomde helhond van roekeloos ras een schop te geven, het Belversven door middel van aquarelverf aan het papier te hechten, de zaterdagmatinee van Circus Valdibomba te bezoeken, een eenzame beo intensief te beobachten, de laatste regel van deel(I op pagina 188 (eerste druk The Olympia Press, Paris ‘55), in de beroemde roman Lolita voor de zoveelste keer te herlezen, het recept voor sanfaïna door de molen van wederzijds goedvinden te halen, had ik nog nooit tijdens het puin ruimen een duizelingwekkende ruige tuinfluiter beluisterd maar in plaats daarvan wel het Hera-boptet overdadig thuis gegeven, Pinin Brambilla Barcillon desondanks niet ontmoet en het laatste avondmaal evenmin uit de kast gehaald, daarbij alsnog overwegende dat ik ooit in Café Cafeïne moet zijn geweest omdat ik een mapje afscheurbare lucifers ervan bezit. Zwart met rode opdruk. Van de oorspronkelijke twintig zitten er nog veertien in. Vervelend is dat ik niet meer weet op welke straathoek het zich bevond. Of wanneer en in wiens ravissant gezelschap ik daar was, alhoewel dat nu ook weer niet zo vervelend is gezien de indruk die Cafeïne achterliet al lang is vervluchtigd. Of er nooit geweest. Maar het adres blijft bestaan: www.cafeïne.com. Dat alles, samen met die ooit in de passé simple gegeven kus, zijn geciseleerd afbrokkelende randvoorwaarden van een gelukkig leven.