Veel Britten omarmen de beperking van hun vrijheid

Londen – Een klein jaar geleden, toen het aantal coronabesmettingen weer toenam, stond Boris Johnson op in The House of Commons. ‘Er is een belangrijk verschil tussen ons land en andere landen in de wereld’, sprak de Britse premier: ‘Ons land is een vrijheidslievend land. Het is erg moeilijk de Britse bevolking in z’n geheel te vragen om de noodzakelijke richtlijnen te volgen.’

Dezelfde Johnson kon in juni niet wachten om het land weer open te gooien. Immers, iedere kwetsbare burger was inmiddels dubbel gevaccineerd. Op het laatste moment zag hij zich, onder druk van de minister van Volksgezondheid Matt Hancock, gedwongen om de vrijheid een maand uit te stellen, naar 19 juli. Inmiddels is Hancock vervangen door Sajid Javid, die wil dat Freedom Day, ondanks het aanbreken van de derde coronagolf, gewoon doorgaat.

Maar wie denkt dat de eilandbewoners op die dag massaal de mondkapjes gaan verbranden komt bedrogen uit. Het fysieke symbool van de vrijheidsbeperkingen zal voorlopig nog wel even blijven. Een peiling suggereerde dat twee derde van de Engelsen het kapje zal blijven dragen in winkels en het openbaar vervoer. Chief Medical Officer Chris Whitty beweerde dat het dragen ervan ‘een vorm van beleefdheid’ is.

Vier op de tien Britten zijn zelfs van plan om mondkapjes permanent te blijven dragen, covid of geen covid. Sterker, één op de vijf Britten zegt een permanente avondklok te willen, één op de vier wil dat nachtclubs nooit meer opengaan en één op de drie vindt het een goed idee om iedereen die in het land arriveert voortaan quarantaine op te leggen.

‘Libertariërs als ik hebben altijd aangenomen dat vrijheid een basaal instinct is’, schreef columnist Sherelle Jacobs in The Daily Telegraph, ‘een universele wens. Dat was voordat covid toesloeg.’ Ze wees erop dat veel landgenoten, de leden van de middenklasse voorop, de lockdownbeperkingen hebben omarmd, zoals thuiswerken of het incasseren van financiële compensatie voor werknemers die geen werk hebben, wat een basisinkomen geworden is.

Aan de ene kant staan mensen die beweren dat met het virus moet worden geleefd, erop wijzend dat er elk jaar ook twintigduizend mensen sterven aan de gewone griep; aan de andere kant mensen die streven naar nul coronagevallen, wat nog jaren kan gaan duren. Johnson ziet zich nu geconfronteerd met de vrijheidsparadox van Rousseau: hoe kun je mensen dwingen vrij te zijn?