Veel mazzle

Via spiegels heb ik het mezelf wel eens zien doen maar dat bleef iets houden van kijk hem daar eens, ik bedoel, helemaal jezelf ben je niet als je naar jezelf kijkt, zeker niet onder deze omstandigheden. Ik heb het idee dat het in het echt, zoals altijd, toch allemaal weer anders is.

Je kunt jammer genoeg ook niet bij de buren aanbellen of zij het eens een keer willen doen waar je bij bent, dat je ernaar wilt kijken, dat je belooft niks te zullen zeggen, morgen mag ook wel. In dit kleurige boekje uit de reeks Pleasure doen ze er niet zenuwachtig over en kun je rustig kijken hoe ze het doen. Er staan drie fotoreportages in van mensen die met elkaar vrijen, bij de foto’s staan teksten in vier talen die de plaatjes begeleiden, lastig is dat wel, als je de teksten leest kun je de plaatjes niet bekijken, bekijk je de plaatjes dan heb je niks aan de teksten. De Nederlandse teksten zijn vertaald door iemand die op zijn veertiende een half jaar in Nederland heeft gewoond: ‘Sam staat er versteld van hoe vlug zijn stoutste verwachtingen worden gerealiseerd’, of: 'We hebben toch al veel mazzle met onze rendez-vous gehadt.’ In het eerste verhaal doet Antje het met Jan, een matroos die drie maanden op zee is geweest, het zijn vriendelijke, goedlachse mensen, Antje spert haar mond gigantisch wijd open, Jan is overal sterk behaard en heeft een tatouage op zijn rechterbovenarm. Ze doen het op een bank vlak bij een bloemetjesgordijn. Op een kastje staan twee mokken. Het tweede verhaal beschrijft de ontmoeting op Hawaii tussen een Polynesische vrouw en Sam. Ik vind Sam een fijne jongen, hij is eigenlijk een beetje schuw, kan nog niet goed heel lang in dezelfde houding stilstaan maar doet wel ongelooflijk zijn best. En hij is zeer serieus. Ik denk dat ik zo ongeveer dezelfde mentaliteit zou hebben, maar mij vragen ze niet meer omdat ik oud en dik ben. Hij houdt wel hardnekkig een bloemenslinger om, dat stoort me, doe hem toch af man, wil ik roepen, maar ik begrijp ineens dat het een ideetje was van de vrouw van de fotograaf, dus dan kun je maar beter meewerken. Het derde verhaal is het minste. Je hebt twee piloten en een stewardess in een cockpit. Op zich een goed gegeven, maar het verhaal is niet erg uitgewerkt. Bovendien vrijen alleen de lelijkste piloot en de stewardess met elkaar, daar had ik niet op gerekend, waarom mag die andere piloot niet meedoen? Hij zit er wat bij, eigenlijk zo ongeveer zoals ik er bij zit. Al met al ben ik niet helemaal tevreden, ik ben wel overtuigd door de plaatjes als geheel, ze bieden een goed overzicht van wat ik ook allemaal doe. Maar ik heb het idee dat de gezichtsuitdrukkingen niet goed getroffen zijn, zo kijken mensen niet wanneer ze het doen en gedaan hebben, zo rustig en sereen. Zo in afwachting van de toestemming van de fotograaf om weer te mogen bewegen. Ik vraag wel eens aan mijn partner hoe ik er deze keer bij gekeken heb. Wat ik dan te zien krijg heeft hier maar weinig mee te maken.