Veel talent en weinig wol

Koos Tak. Ik wist dat hij gemodelleerd was naar een Telegraaf-journalist. Maar ‘s mans lotgevallen waren me onbekend. Die waren kennelijk zo leuk opgeschreven dat iemand er televisie van wilde maken. Wat niet leuk is opgeschreven, brengt niet z'n idee teweeg, maar dat het leuk is opgeschreven, heeft weinig van doen met de kans dat het leuk drama oplevert. Wie Koos Tak niet las, is dus zeker zo goed in staat het televisieresultaat te beoordelen. De voortekenen waren gunstig: Thoolen, Zuiderhoek, Doderer en Van Gogh.

Van Gogh, ja. Weerzinwekkend baasje, begaafd interviewer en knap regisseur (06 bij voorbeeld). Al die talenten werden zichtbaar in aflevering een - maar ook dat ze verspild waren: flauwe, voorspelbare comedy, geen pest an. Hooguit valt voor te stellen dat je zo weg bent van Gerard Thoolen dat je a`lles van hem in je mediatheek wilt - en dat maakt hij als Tak ook wel waar. Maar leg je deze schlemielige journalist naast die andere schlemiel die duiven melkt op het binnenplaatsje van Rijk de Gooyer (In voor- en tegenspoed), dan zie je dat ook de allerbeste acteur baat heeft bij een goed script en een stevige setting. Haalt je trouwens de donder. Die Vara-serie had iets eigens, iets dat afweek van de standaard-comedy. Tak heeft dat nauwelijks. Je altijd groter voordoen dan je bent. Per ongeluk de boekenbalkaartjes van je boze chef meenemen. Naar dat bal gaan en daar die chef tegenkomen, nog bozer omdat die je doorheeft. Gered worden omdat je Ursul de Geer, voor wiens vriend je je uitgaf terwijl je hem niet kent, zo gek krijgt dat hij het spel meespeelt. Het is het zouteloze materiaal waarvan in serie gemaakte comedy’s aller landen vervaardigd zijn. Al is in de uitvoering meer talent geinvesteerd.
Nou ja, misschien wordt het leuker. Dan schrijft Henk Strabbing in de Volkskrant ook dat het niks is: je ziet Tak nooit aan het journalistenwerk en echte journalisten maken veel minder mee dan Tak. Merkwaardig criterium. Ruud Gortzak zal dit wel weer een onbegrijpelijke uithaal naar zijn krant vinden, passend binnen de kring van mensen die dat blad ‘zuur’ vinden, maar sinds wanneer vragen we ons af of een bakker in een comedy vaak genoeg te zien is als de bakker uit het educatieve filmpje Van graankorrel tot gesneden volkoren? Maar dan zijn Henk, Ruud en ik (hopelijk) broederlijk verbijsterd over de fax die Paul de Leeuw aan Strabbing stuurde, suggererend dat die de kwaliteiten van Tak niet vermag in te zien omdat hij 'alleen een strakke plasser krijgt van Charlotte Bentinck’.
De Leeuw ziet verdiensten die wij niet zagen. Maar wat een treurigmakend populisme om dat 'gelijk’ binnen te halen. Wie van Mahler houdt, is dus waarschijnlijk een zeikerd, maar in elk geval niet in staat de Stones op waarde te schatten. Onzinnig standpunt. En absoluut geen argument voor Tak. Want Tak is geen Stones maar een bandje van geroutineerde muzikanten met middelmatige muziek. Nederlandse televisie mag vaak niet veel voorstellen, het niveau van reflectie erop is nog lager.