Muziek

Veelzijdige weemoedigheid

MUZIEK Soulsavers ft. Mark Lanegan

Waar Mark Lanegan opduikt gebeurt altijd wel iets spannends. De voormalige voorman van Screaming Trees is al meer dan vijftien jaar als soloartiest aan de slag, maar heeft meer bekendheid door zijn samenwerking met verschillende artiesten. Zijn schuurpapieren stem geeft hun muziek een diepere lading. Lanegan zingt als een sombere onheilsprofeet die zijn hang naar romantiek nooit helemaal heeft verloren. Dat levert een spectrum van emoties op, waar geluk geen deel van uitmaakt.

Het Britse duo Soulsavers (Rich Machin en Ian Glover) heeft hem weten te strikken voor zijn tweede album. Een goede keus, want het donkere, sferische It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Land lijkt wel een soundtrack voor een schimmige film noir. De mix van galmende gospel, zuigende triphopbeats, scheurende gitaren en sober pianospel sluit naadloos aan op het profiel van Lanegan. Het soulvolle Revival is de opmaat. Lanegan fungeert als voorganger van het koor: ‘Gonna be a revival tonight/ Lord, let there be a revival/ Forgive what I have done/ It means my soul survival.’ De toon is gezet. Het wordt er daarna niet veel luchtiger op. De teksten zitten vol symboliek, net als de beeltenissen op de hoes: een Jezus-icoon, vlinders, een afgebroken vleugel, een pistool en vier tarotkaarten (Death, The Lovers, The Devil en Truth). Het album roept soms herinneringen op aan de serie Carnivale. Op het duistere Paper Money kan Lanegan zo doorgaan voor de door Satan bezeten dominee Justin Crowe: ‘Cherry, cherry baby/ … Heaven so far away/ Now tell me baby/ Who’s your Daddy?/ Can he love like me?’

Lanegans zang bevindt zich in dezelfde regionen als die van Tom Waits, Nick Cave en Johnny Cash en is evenzo bepalend voor de muziek. Zelf noemt Lanegan zich een ‘metselaar’, maar hij doet meer dan met grondig voegwerk alles bij elkaar houden. Hij legt ook een stevig fundament waarop verder gebouwd kan worden. Dat blijkt goed te werken bij verschillende artiesten in diverse genres. Zo ontnuchtert hij de dramatische bombast van Greg Duli’s Twilight Singers en geeft de stonerrock van Queens of the Stone Age meer gelaagdheid. Het lieflijke muzikale landschap van de engelachtige zangeres Isobel Campbell biedt hij grimmig tegenwicht.

It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Land bevat twee covers. Lanegan mijmert met Will Oldham over hoop en verlangen op Neil Youngs Through my Sails (‘I’m standing on the shoreline/ It’s so fine out there’) en in No Expectations van de Rolling Stones klinkt hij berustend, de desillusie voorbij: ‘Our love is like our music/ It’s here, and then it’s gone/ … So take me to the airport/ And put me on a plane/ I’ve got no expectations/ To pass through here again.’ De interpretaties zijn een treffende weergave van Mark Lanegans veelzijdige weemoedigheid.

Soulsavers ft. Mark Lanegan, It’s Not How Far You Fall, It’s the Way You Land (V2); 10 juli in de Melkweg in Amsterdam