Venezuela protesteert, maar niet iedereen doet mee

Caracas – Arm Caracas kijkt argwanend naar een oppositie die de dictatuur zou beëindigen. ‘Wat gebeurt er met ons als die mensen aan de macht komen? Ze hebben zich hier nog nooit vertoond.’

Caracas – Al weken botsen aanhangers van de oppositie in Caracas met de oproerpolitie. Waterkannonnen, rubberen kogels en traangas worden ingezet terwijl een klein deel van de demonstranten antwoordt met vuurwerk en molotovcocktails. Er vielen al meer dan zeventig doden.

De onrust in de welvarende wijken van de stad staat in scherp contrast met de sfeer in de armere barrios. In Antímano kijkt men met argwaan naar de demonstranten. ‘Het zijn terroristen die onze revolutie willen terugdraaien. Maar dat zal niet gebeuren’, zegt Enrique vastberaden. Zijn woninkje van twaalf vierkante meter ligt hoog boven de stad en wordt gedeeld met zijn zoon, diens vrouw en hun vijf dochtertjes. Ondanks het grote tekort aan levensmiddelen steunt de meerderheid in Antímano nog altijd president Maduro. De door de regering gefinancierde stenen trappen die de zandpaadjes in de heuvels vervingen en de Cubaanse dokters die mensen gratis behandelen, maken meer indruk dan de roep van de oppositie om een ‘einde aan de dictatuur’. ‘Wat gebeurt er met ons als die mensen aan de macht komen?’, vraagt Enrique zich af. ‘Ze hebben zich hier nog nooit vertoond. Maduro geeft tenminste om ons.’

Colectivos, groepen burgers die zich inzetten voor behoud van de ‘revolutie’, hebben openlijk gedreigd in de barrios langs de deuren te gaan van mensen die de oppositie steunen. Toch komt het niet door deze repressie dat de arme bevolking de oppositie niet steunt, stelt Julia Buxton, hoogleraar aan Central European University en Venezuela-expert. ‘Het is zorgwekkend dat de oppositie geen enkel plan heeft gepresenteerd. Ze richt zich puur op het aftreden van Maduro. Mensen zijn simpelweg doodsbang voor een terugkeer naar het neoliberalisme.’

Juist in een plan voor de arme bevolking ligt de oplossing, meent Buxton: ‘De oppositie zal dan samen moeten werken met de regering. Er moeten onderhandelingen plaatsvinden. Op dit moment heeft de oppositie geen enkel beleidsplan, en al zou ze dat wel hebben, dan zou dit in de barrios ontbreken aan legitimiteit en geloofwaardigheid. Men zou het gewoon niet accepteren.’

Onderhandelingen zouden volgens Buxton de arme bevolking garanties moeten geven omtrent onderwijs-, zorg- en voedingsprogramma’s die onder ex-president Chávez werden gestart. Velen in de barrios zijn hiervan afhankelijk en blijven Maduro steunen zolang de oppositie zulke programma’s geen prioriteit geeft.