Uitgeverij Sun in Nijmegen heeft altijd wel bijzondere literatuur. Begonnen als marxistische nonfictie-uitgever heeft men zich ontwikkeld tot een volwaardig ‘huis’ waar ook fictie van (soms jonge) Nederlandse schrijvers een plaats krijgt. En die is zelden slecht.

Ook ditmaal hebben ze het goed gedaan. Marco Kunst debuteert met De genietmachine, een verhalenbundel waarin ‘verwondering en vervreemding, verbazing en melancholiek verlangen’ elkaar afwisselen (achterplat). Nu zeggen achterplatten heel vaak dat 'verwondering en vervreemding, verbazing en melancholiek verlangen’ elkaar afwisselen in een boek, maar in het geval van De genietmachine is het geen grootspraak. Verbeelding wordt werkelijkheid, de realiteit blijkt nu en dan bedrieglijk. De lezer gaat met de verteller mee door een wereld die eerst een sprookje lijkt, en dan juist weer uiterst alledaags. Veel sfeer, en veel sfeerbeschrijvingen. Het licht krijgt veel aandacht, de blik, het kijken. (Heeft dat te maken met de film-wortels van de Sun? Denk ook aan het debuut van Jan van der Mast van een paar jaar geleden: een en al cinema. Denk ook aan de kopman van de Sun, Eric de Kuyper.) Sensibel geschreven. 'Ineengevouwen als een nachtelijke bloem lag de Venus van Botticelli in mij te slapen, tot het moment waarop ik vorige week bij boekhandel Feltrinelli in Bologna een glanzend kunstboek opensloeg en haar beeltenis weer zag: haar verstilde haast egaal witte naaktheid, de lange blonde haren, haar dromerige blik, haar voeten aarzelend op de rand van een reusachtige jakobsschelp, maar vooral de zachte buik, rondomlijnd, omgeven door de schuchtere beweging van haar volmaakte handen. Al vijfhonderd jaar staat ze daar, even uit het lood, wankel, alsof ze ieder moment om kan vallen. Al vijfhonderd jaar wordt ze, licht als ze is, voortgeblazen, over de golven, door Zephyrus, de Westenwind. Maar het is alsof onzichtbare draden haar tegenhouden; nog altijd heeft ze het eiland niet bereikt waar een wat onbeholpen dikke dochter van Zeus haar staat op te wachten met een mantel om haar naaktheid te bedekken.’ De Venus van Botticelli die tot leven komt, dromen die echter blijken dan we dachten - de verbeelding van de schrijver voert de lezer mee naar verre verten, naar ongekende genoegens. Geschreven in een soms vloeiende, soms regelrecht mooie stijl. De genietmachine is een overtuigende bundel.