De Groene Live #17

Verantwoordelijkheidszin

Voor deel 17 van De Groene Live, een programmareeks van De Groene Amsterdammer in samenwerking met Pakhuis de Zwijger, ging journalist Mounir Samuel in debat met jonge moslims over hoe een nieuwe generatie omgaat met (zelf)kritiek.

De Belgische imam Khalid Benhaddou, islamoloog Anne Dijk en Redouane Amine spraken over de spanning die heerst tussen de moslimgemeenschap en de westerse cultuur. De sprekers benadrukten dat er in de media te weinig aandacht is voor inspirerende, verdiepende verhalen over de moslimcultuur, terwijl de negatieve berichtgeving domineert. ‘Ik word alleen uitgenodigd bij Pauw als er een terroristen aanslag is geweest,’ aldus Dijk.

Maar de focus van de avond lag niet op de eenzijdige houding buiten de gemeenschap, maar juist op de kritische blik naar binnen toe. ‘Ik wil de moslimgemeenschap aanspreken op haar verantwoordelijkheidszin. Er leeft een discours binnen die gemeenschap die er voor zorgt dat wij niet op het niveau komen om Europa van een goed antwoord te kunnen voorzien,’ zei Benhaddou, die nadrukkelijk wees op het gevaar van de miljarden die het Midden-Oosten investeert om via moskeeën moslims in Europa te beïnvloeden. Europa zelf zit bovendien in een identiteitscrisis, constateerde hij, ‘en de vraag is hoe moslims positief kunnen bijdragen aan dit vraagstuk.’ Zijn boodschap werd ontvangen met applaus.

Het tweede tafelgesprek verliet de meer theoretische kant van het debat en richtte zich op de praktijk: de uitdagingen en de succesverhalen van een nieuwe generatie. Mohammed Saiah sprak over zijn ervaring als gemeenteraadslid bij D66 Utrecht, een partij die volgens hem ‘hoogopgeleid, wit en anti-religieus’ is. Imane Nadif, gemeenteraadslid bij Groenlinks, is de politiek in gegaan omdat haar dochtertje door de uitspraken van Geert Wilders dacht dat alle Marokkanen het land uit moesten. De Rotterdamse politie-medewerker Sarah Izat vertelde over haar gevecht om haar hoofddoek te mogen dragen tijdens haar functie.

Mounir Samuel liet tot slot nog eens weten hoe noodzakelijk dit open debat is: om het grote ongelijk te bewijzen dat ‘de moslim’ niet bestaat, en dat ‘de moslims’, in al hun veelzijdigheid, veel verder zijn dan doorgaans wordt gedacht en wat hen aan ruimte wordt toegestaan.