Opheffer

Verdeeldheid

Tegenwoordig heb ik een heerlijke zender op mijn televisie: P24. 24 uur lang de Nederlandse politiek op de televisie. Veel herhalingen van de laatste debatten. Je leert er de nieuwe kamerleden goed door kennen. Nauwgezette bestudering – ik heb het debat tussen Wilders en de rest van de Kamer nu al drie keer langs zien komen – toont dat de Kamer niet in staat was Wilders adequaat te bestrijden. CU en SP kwamen in de buurt, maar bleven steken in problemen met de aanval op de integriteit van Arib van de pvda. Dat kon Wilders makkelijk pareren. Zelf schijnt Wilders een kamerlid in dienst te hebben die zijn vrouw en vriendin regelmatig mept en daarover werden eveneens vragen gesteld, maar zelfs die kon Wilders makkelijk terzijde leggen. (‘Sorry, Openbaar Ministerie heeft alle aanklachten daarover geseponeerd dus er is geen zaak en daarnaast heb ik niet gezegd dat mevrouw Arib iets tegen de wet onderneemt, ik vind het alleen verkeerd dat ze in die Marokkaanse commissie zit.’) Dat aankaarten (‘Jij hebt ook een fout kamerlid, Wilders’) was een tactische fout van Pechtold.

Femke Halsema – sterkste kamerlid trouwens – beging in dit debat enkele fouten. Ze was oprecht kwaad, maar vluchtte in cabareteske aanvallen. Leuk om naar te kijken, maar Wilders kon ook haar eenvoudig terzijde schuiven.

Wilders was geen gevaar, maar wordt dat wel. Moslims worden bang. Er wordt ze ingeprent dat het Wilders te doen is om de allochtonen te ‘vernietigen’ – dat is de lijn waarlangs Femke Halsema ook debatteerde. Maar daar gaat het Wilders niet om. Hij wil die verdomde fanatieke gelovigen reguleren. Dat ligt gevoelig, dat is waar. Die gevoeligheid ligt in de verdeeldheid in de samenleving. De Kamer en wij (‘intellectuelen’) kunnen wel een onderscheid maken tussen de mens en zijn geloof, maar dat kunnen de meeste landgenoten van ons niet. Door Wilders continu ervan te beschuldigen dat hij moslims tot in het zevende geslacht wil uitdrijven, verdeel je de samenleving in mensen die dat wel een goed idee vinden (en dat zijn er veel) en mensen die dat walgelijk vinden. En slachtoffer van dit alles zijn de moslims die alleen maar Wilders haten, zonder op de precieze boodschap te letten. Zij radicaliseren ook.

Men denkt dat Wilders een totaal andere samenleving op het oog heeft, maar hij bezit slechts een enkel idee: sommige moslims vormen een gevaar voor de Nederlandse samenleving. En zijn maatschappelijke bouwwerk toetst hij aan dat idee.

Het zou daarom veel slimmer zijn als de Kamer hem constant naar definities, redeneringen en consequenties zou vragen, zonder al dat emotionele gedoe erbij te halen. Waarom doet men dat wél bij Balkenende en niet bij Wilders?

Zelf rustig blijven en proberen het debat naar een hoger niveau te tillen is het beste advies. Evenals: eens goed bestuderen wat Wilders nou werkelijk beweert. Is het nu zo schandelijk? Nee, het is onzin – waarom zou Arib niet in zo’n commissie mogen zitten? Maar schandelijk is zijn standpunt niet. Het is een standpunt als elk ander.

De angst in de samenleving groeit, maar dat valt ook de tegenstanders van Wilders te verwijten. Ik stem niet op Wilders, ik deel zijn standpunten niet allemaal, maar ik zie bijvoorbeeld dat in bijna alle televisieprogramma’s die ertoe doen Wilders badinerend wordt behandeld. Hij wordt neergezet als de gevaarlijke moslimhater. Dat is ieders goed recht en soms is het zelfs leuk om te zien, maar als er straks weer een Fortuyn- of een Van Gogh-moord plaatsvindt – en daar gaan we naartoe – zullen de rapen gaar zijn.

Er woedt na Pim Fortuyn nog steeds een veenbrand en weer wil links (op de SP na, denk ik, maar is die partij wel zo links) dat niet zien, of ze bestrijden het met een te emotioneel vocabulaire… het enige wapen waar Wilders zich ook van bedient.