Verklikkers

De Nederlandse en Franse politie hebben ooit een stevige reputatie opgebouwd inzake klikken, aangeven en helpen deporteren. Het gaat weliswaar over feiten die zich meer dan een halve eeuw geleden voordeden. Toen deelden de Duitsers de lakens uit en werden Nederlandse en Franse politieagenten met ophaalopdrachten op pad gestuurd. De tijden zijn natuurlijk veranderd en de Duitsers hebben zich uit dit samenwerkingsverband teruggetrokken, maar Franse flikken en Hollandse smerissen willen nog steeds af en toe zaken doen met elkaar, zoals onlangs is gebleken.

Zo heeft afgelopen weekeind een indrukwekkende politiemacht bestaande uit tweeduizend Franse agenten en tweehonderdvijftig Hollandse collega’s een internationale actie tegen ‘drugstoeristen’ gezamenlijk uitgevoerd. Er waren ook tweehonderd Belgen bij betrokken, maar die telden niet echt mee omdat ze vooral in het graven van kuiltjes in tuinen en loodsen zijn gespecialiseerd. Omdat politieagenten in het algemeen dol zijn op films van Kevin Kostner werd het gezellige onderonsje No Way Out genoemd. De Fransen, die de vruchtbare samenwerking van het IRT met de Nederlandse drugsmaffia niet zijn vergeten, vonden in eerste instantie Danse avec les loups een betere benaming, maar legden zich uiteindelijk bij de Engelse titel neer. Gemeten aan de resultaten werd de actie Geen uitweg vooral een gatenkaasoperatie. Onder het oog van snorrende camera’s werden 22.500 personen gecontroleerd, van wie er 123 in de boeien werden geslagen omdat ze voldeden aan de criteria die 'narcotoeristen’ doorgaans kenmerken. Er zijn dus op die avond 22.377 tulpen-, molen- en klompentoeristen volkomen ten onrechte lastiggevallen en afgeschrikt. Dit legertje Nederlandofielen zal zich voortaan wel twee keer bedenken alvorens Madurodam aan te doen, wat het toerisme in het Ruhrgebied of elders alleen maar ten goede kan komen. Over de inbeslaggenomen geestverruimende middelen kan ik kort zijn: die vertegenwoordigen ongeveer de waarde van één dagconsumptie van het veertigtal Amsterdamse vooraanstaanden dat de drugspetitie Omwille van onze kinderen heeft getekend.
Voor de duidelijkheid: in de door 2450 agenten doorzochte 12.000 auto’s werd aan cannabis het gewicht van een atletiekkogel voor dames gevonden, het equivalent van twee karbonaden aan heroïne, een hoeveelheid cocaïne die gelijk staat aan de zwaarte van viereneenhalf suikerklontje, en aan pure xtc het gewicht van een pakje shag. (Over paddo’s geen woord, wat mijn bewering van enkele weken geleden bevestigt dat die champignons waardeloos zijn.)
Voor nog meer duidelijkheid: op dezelfde avond in Amsterdam namen een paar gapende dienders in één en dezelfde auto 35 kilo heroïne in beslag. Terwijl duizenden agenten driftig met hun bezigheidstherapie in de weer waren, werd er achter hun rug in Frankrijk en Nederland gestolen, gemoord en verkracht, en in België werden kinderen per bosjes in kelders en bezinestations gelokt.
Zoals altijd in dergelijke omstandigheden waar een vracht aan zand in de ogen van het publiek wordt gestrooid, werd er kort na het beëindigen van deze internationale première in brezjneviaanse taal geëvalueerd. Hoofdofficier van justitie J. Wabeke zei 'tevreden te zijn’ en voegde hier aan toe: 'Het ging boven verwachting goed. De sfeer was collegiaal en vriendschappelijk.’ Tussen Hollandse en Franse agenten was het helemaal koek en ei. Men heeft aan de grenzen moppen aan elkaar verteld en windjes gelaten.
Ik vind hier niets om te lachen. Jaren geleden ben ik het autoritaire en repressieve Frankrijk ontvlucht in de hoop dat mijn rebels karakter hier zou kunnen aarden. De desillusie groeit met de dag. In mijn ergste nachtmerries word ik door verklikkers met kaaskoppen achtervolgd, terwijl tegenover mij geborneerde cipiers met alpinopetten op mijn uitlevering staan te wachten. No way out. Er hoeft maar één zin over Nederland uit Chiracs mond als een kwijldraad te hangen en het befaamde poldermodel staat te bibberen. Men ziet al de Gallische para’s boven de Erasmusbrug hangen, en voor een tongzoen van haar Franse collega Jacques Toubon is Sorgdrager bereid de sleutels van de stad te overhandigen. Hasjboeren hangen haastig briefjes aan hun loket waarop in het Frans wordt verklaard dat voortaan geen snoepjes meer aan kinderen van Marianne zullen worden verkocht. Verraden door mijn Franse tongval zal ik straks bij Appie Heijn nog hooguit een doosje camembert per week mogen kopen. Alles moet wijken, alle denkbare compromissen gesloten om die dertig miljard omzet die de Nederlandse drugssector vertegenwoordigt, te kunnen behouden.
Maar dat het zo ver zou komen, had ik eerlijk gezegd nooit gedacht. In de buurt van talloze coffeeshops zijn vrijdagavond Nederlandse politiebeambten gaan posten. Nederlandse klanten lieten ze ongemoeid, maar Fransen die met een zakje skunk naar buiten kwamen werden stiekem geobserveerd en het kentekennummer van hun auto werd snel aan de Franse collega’s doorgebeld. Bij de grens volgde dan een arrestatie voor het in het bezit hebben van soms minder dan vijf gram cannabis. Het Europa der verklikkers is een feit. Alleen reizigers met klompen of molentjes in hun kofferbak mogen voortaan doorrijden.