Verloren schapen

Rabat - Een onverwacht gevolg van de uitzetting van tientallen allochtone christenen, onder wie zes Nederlanders die voor weeskinderen zorgden, is dat de Marokkaanse christenen uit hun schulp kruipen. Zo schreven zij de regering een brief met het verzoek of het eens afgelopen kan zijn met de permanente vervolging door de geheime dienst, de voortdurende inspecties, de willekeurige arrestaties, de detenties. Garandeert de Marokkaanse wet niet de vrijheid van geloofsuitoefening?
De macht des konings is voor een belangrijk deel gebaseerd op zijn status van Commandeur des Croyants. Maar, voeren de christenen aan, zijn zij niet ook croyants, gelovigen?
Wetenschapper Zineb al Rhazoui schat dat er tweeduizend Marokkaanse christenen zijn. De bestaande, door de Fransen gebouwde kerken, zijn voor hen verboden terrein. Dus komen zij bijeen in schuilkerken, in het huis of appartement van de een of ander. Wordt de groep groter dan twintig, dan splitst die zich, om niet al te zeer in het oog te lopen. Want de Marokkaan heeft moeite met Marokkaanse christenen. Van je geloof vallen is tot daar aan toe, christen worden is uit den boze. De atheïst wordt gezien als een verloren schaap, de bekeerling als een verrader.
Om deze reden zou de geheime dienst de bekeerlingen goed in de smiezen houden: men wil voorkomen dat ze op een kwade dag worden gelyncht. Boze tongen beweren echter dat de staat de christenen wel degelijk tracht te intimideren. Want voor de staat vormt de islamitische identiteit de basis van de Marokkaanse identiteit. De islam is wat Marokkanen, een zo divers volk, bijeenhoudt. De Marokkaan ondertussen kan maar moeilijk geloven dat een andere Marokkaan zich zomaar bekeert. Daar moet iets achter zitten. De bekeerlingen zijn omgekocht, of anders is ze een visum voor Europa of Amerika in het vooruitzicht gesteld.
De bekeerlingen houden zich dus koest. Profil bas heet dat. Behalve in de schuilkerken ontmoeten ze elkaar op internet en kijken ze naar Arabischtalige evangelische zenders als Al Hayat (Het Leven), via de satelliet, bemand door Egyptische christenen, uitgezonden uit Cyprus. Sterpredikant van Al Hayat is de Marokkaan Brother Rachid. Hij wordt bedreigd door islamisten en woont op een onbekend adres in het buitenland. Volgens Zineb el Rhazoui laten Marokkanen zich vooral bekeren door zulke zenders met mannen als Rachid. De westerse missionarissen hebben veel minder invloed.