Televisie

Verrekte taai

Televisie: Wennemars

Grow up, denkt Linda de Mol over zeikerds die het oude Studio Sport prefereren boven De wedstrijden. Alsof er iets vreselijks zou zijn gebeurd door de veranderde volgorde waarin voetbalwedstrijden worden uitgezonden. Bovendien zorgt broer John (een kwetsbaar type volgens haar) voor een hoop werkgelegenheid – zoals ook Reinout Oerlemans bij De wereld draait door benadrukte. Dat die werkgelegenheid bij de publieke omroep evenredig lijkt af te nemen, vooral in het segment van de serieuze televisie, doet daar kennelijk niks aan af. Oerlemans, die de nieuwe Ivo Niehe wil worden bij de Tros (wat qua vakmanschap niet eenvoudig zal zijn maar qua onpersoonlijkheidsgehalte wel zal lukken), en die programmaleverancier van onder meer Talpa is, trof het aan de tafel van Matthijs van Nieuwkerk.

Niet dat kritische vragen uit bleven, maar op echte confrontatie met Talpa en deszelfs hofleveranciers lijkt men daar toch ook niet uit. Het is alsof men wekelijks even het lijsttrekkersdebat bekijkt waarin Ad Melkert een vat azijn heeft doorgeslikt alvorens zich te laten dwingen een fijngeknepen gelukwensje aan Pim Fortuyn tussen de smalle lippen door te persen: zo moet je nooit met tegenstanders omgaan.

En zo kon gebeuren dat Oerlemans niet eens zo slecht wegkwam inzake de ranzigheid die hij in de persoon van pornodiva Kim Holland aan De Mol had gesleten. En die na twee uitzendingen toch niet in het profiel van de «familie zender» bleek te passen. Miscommunicatie achter de schermen waarover Reinout voor de camera niet mocht praten – jammer. Waren ze dapper geworden door Spuiten en slikken? Maar dat was veel zuiverder koffie en van veel hoger niveau. Hier hing de geest van Menno Buch boven.

Terug naar de sport. Toch pro fiteert de kijker indirect van Talpa’s komst. De NOS maakt aardige tot mooie documentaires die vroeger kennelijk onmogelijk waren. Na tuurlijk pech dat in de reeks Winterspelen aan de vooravond van het WK Sprint Erben Wennemars ge pro grammeerd stond, die door een zwakke selectiewedstrijd zijn titel niet mocht verdedigen. Maar wat we kregen was mooi. Al zat er naast ’s mans vakmanschap de zwakte van Mart Smeets in. (Vraag aan moeder Wennemars: «U bent de belangrijkste hier?» «Ik zou het niet weten.» «Maar u hebt deze twee jongens gebaard, dus u weet hoe het is.» (???)) En jammer dat de breuk met Orie nog wel werd vermeld maar dat niets duidelijker werd dan in een persbericht.

Maar het werd een fraai portret van deze eigenaardige, intelligente gozer die huilend van geluk na zijn wereld titel pasklare citaten afle vert: «Ik heb niet de kracht van Van Velde; niet de souplesse van Bos; ik heb niet de stijl van Wotherspoon; maar ik heb één ding: ik ben gewoon verrekte taai en daar heb ik het nu mee gered.»

Onvergetelijk de manier waarop hij, zittend voor het Dalfsense ijsbaantje, met gesloten ogen een 500 meter visualiseert. Uit een schouderbeweging blijkt dat hij zich over de finish gooit: 36.8, zegt hij. Gianni Romme schijnt dat ook te kunnen. Maar die vloekt erbij: elke vloek een misslag. Bij de schaatstop is de verbeelding aan de macht.