Verslaggever aan banden

Met het aantreden van mr. R.C. Gisolf als president van de Amsterdamse rechtbank begonnen er vijf jaar geleden zware tijden voor journalistiek Nederland. Als opvolger van mr. Asscher werd Gisolf als vanzelf ‘mediarechter’ en de koers die hij hieromtrent zei te gaan bevaren, voorspelde weinig goeds. Gisolf gaf te kennen dat hij in zaken waarin geïnterviewden zich beklaagden over de hun toegedichte citaten in een geschreven interview het gelijk altijd bij de klager wilde leggen.

De uitspraak zorgde voor grote paniek bij de hoofdredacties van dag- en weekbladen. Met deze jurisprudentie werd de schrijvende pers in één klap aan banden gelegd. De reikwijdte van Gisolfs uitspraak bleek afgelopen week, met het vonnis van de Amsterdamse rechtbank inzake het kort geding van ex-NOC*NSF-voorzitter Wouter Huibregtsen tegen sportjournalist Hans van Wissen van de Volkskrant. Huibregtsen was in februari jl. not amused toen bleek dat Van Wissen een door hem als vertrouwelijk beschouwd telefoongesprek had gebruikt voor een knetterende scoop, waarin Huibregsten de net tot IOC-lid benoemde kroonprins Willem-Alexander uitmaakte voor ‘judas’ en 'saboteur’. Verslaggever Van Wissen moest voor de rechter zijn notitieblokjes met aantekeningen van het gesprek overhandigen om hard te maken dat Huibregtsen de omstreden uitspraken inderdaad had gedaan.
Maar zoals dat gaat met notities: de citaten in Van Wissens opschrijfboekje bleken te bestaan uit trefwoorden. En dat mag dus niet van de rechter; die eist dat een citaat letterlijk moet worden weergegeven, dus compleet, en niet bewerkt.
Hoewel de Volkskrant het verhaal niet hoeft te rectificeren, werd de gegriefde Huibregtsen wel in het gelijk gesteld. Deze kondigde dan ook gelijk een miljoenenclaim aan tegen de Volkskrant. Hoofdredacteur Pieter Broertjes kondigde op grond van het vonnis aan dat zijn redactie voortaan ieder gesprek op band zal opnemen. De glorieuze traditie van de verslaggever met het opschrijfboekje werd in één klap bij de vuilnisbak gezet. Voortaan moet de schrijvende pers het met dank aan de verraderlijke primeurhonger van de Volkskrant net als de collega’s van de tv en radio doen met voorgekookte gesprekjes op band. Zo gaat de lol er wel van af.