POPMUZIEK

Versterkers open, YEAH!

Foo Fighters

Dave Grohl is de Jeff Bridges van de rockmuziek. Er is geen rockliefhebber te vinden die hem niet cool vindt, geen medemuzikant die hem niet hoog heeft zitten, geen popjournalist die hem niet sympathiek vindt. En zoals aan Bridges voor eeuwig, welke rol dan hij ook nog zal spelen, de mythische erfenis van The Dude uit The Big Lebowski kleeft, zo blijft Grohl de drummer van de band die de jaren tachtig hardhandig tot stoppen bracht en de jaren negentig als geen ander vormgaf: Nirvana.

Grohls Foo Fighters zijn uitgegroeid tot een band die in de Verenigde Staten de albumlijsten aanvoert, in Engeland het Wembley Stadium uitverkoopt en in Nederland dit jaar de hoofdact van Pinkpop is. Grohl is geen groot zanger (wel een verdienstelijk schreeuwer, minstens zo belangrijk voor een rockzanger) en geen opvallende tekstschrijver, maar live is hij de stoerdere versie van Robbie Williams: hij heeft zo veel charisma dat hij eenmaal op dat podium met alles wegkomt.

De lancering van het nieuwe album Wasting Light is wereldwijd een evenement, ook omdat Grohl opnieuw samenwerkt met Butch Vig, de legendarische producer van Nirvana’s Nevermind, die daarna nog de band Garbage lanceerde, en de laatste jaren veel indruk maakte met de twee albums die hij voor punkband Against Me! produceerde. En dan is er ook nog een gastrol op het album voor Krist Novoselic, de bassist van Nirvana, die legendarisch werd omdat hij ooit voor miljoenen tv-kijkers tijdens een MTV-gala demonstreerde dat het niet meevalt je eigen basgitaar omhoog te gooien en dan ook weer op te vangen, en die na Nirvana een muzikaal en politiek activistisch leven leidde in de relatieve luwte.

Kortom, er hangt een zweem van de hoogst haalbare mate van Nirvana-reünie om het nieuwe Foo Fighters-album Wasting Light.
Daar valt niet zo veel van te horen. Het is een opvallend hard Foo Fighters-album, dat wel. Het volledig overstuurde White Limo is zelfs het hardste Foo Fighters-nummer aller tijden.

Maar er is en blijft iets raars aan de hand met deze band. Ze zijn live energiek en opwindend, hebben een paar memorabele rocknummers geschreven die tot het einde der tijden op classic rockzenders te horen zullen zijn, maar toch ontbreekt er iets essentieels, iets dat elke andere band van deze grootte wel heeft. Een klassiek album.

Eigenlijk hebben de Foo Fighters welgeteld één album dat vrijwel van begin tot eind goed is. Het komt uit 2009 en heet: Greatest Hits. Daar staan ze op, al die hits en hitjes, met die vaak hilarische clips, want aan humor ontbreekt het Dave Grohl niet.

Alle andere albums van de Foo Fighters, ook Wasting Light, zijn eigenlijk een kwestie van schieten met hagel. De scherpe riffs, overrompelende openers, pakkende refreinen en aangezette dynamiekverschillen vliegen je om de oren. Het is soms alsof Grohl ze min of meer willekeurig aan elkaar plakt, en als dat niet werkt gewoon de volumeknop opendraait en heel hard YEAH! gaat krijsen. Dat harde White Limo bijvoorbeeld: het waait voorbij, en als het afgelopen is lijkt het onmiddellijk of het er nooit is geweest.

Sommige momenten uit Grohls grote boek der rocktrucs blijven hangen, sommige niet, bij sommige nummers werkt het intro, bij andere juist het refrein, en een paar keer op zo'n album vallen die momenten in een en hetzelfde nummer samen. Dan hebben we een nummer te pakken dat over tien jaar op het volgende echt goede album van de Foo Fighters terecht zal komen: Greatest Hits, volume 2.

Foo Fighters, Wasting Light, label: RCA. Live te zien op Pinkpop