Vervolgen dus

Soldaten van het Nederlandse leger brengen de Hitler-groet. Ze haten moslims. Ze schamen zich ook niet voor hun rechts-extremistische gedrag.

Onze minister van Defensie gelast een onderzoek; iedereen vermoedt dat het een ‘doofpotaffaire’ zal worden, want ondertussen is alles wat er in Srebrenica is gebeurd in een doofpot gestopt. Alles wat een uniform draagt, zo leerde ik in de jaren zeventig, is bij voorbaat suspect wat betreft fascistisch gedrag. Het uniform haalt het individu weg. Het geeft daardoor macht. Wie geen individu meer is en macht heeft en een uniform draagt is gevaarlijk: je doet niks zelf meer, maar in naam van de Verenigde Naties, Oranje, het Volk… Daarom dat je politie, leger, stadswachten, conducteurs en mensen in witte jassen altijd moet wantrouwen; ze kunnen je zomaar beboeten, oppakken of vermoorden. In de jaren zeventig kon je nog antisemitische teksten op de muren van het studentencorps tegenkomen. Ook hoorde je daar, voor het zooien begon, nog wel eens het Horst Wessel-lied tegen de wanden marcheren. Dat Horst Wessel-lied kennen ze tegenwoordig niet meer en antisemiet-zijn is lang zo leuk niet als negers, Turken, Marokkanen en vrouwen discrimineren. Is het erg? Ach… het is alleen erg wanneer je enig historisch besef hebt. Ik wil mij best opwinden over het schandelijke gedrag van de Nederlandse soldaten. Maar waar moet ik me dan precies over opwinden? Die Hitler-groet? Is het niet veel erger dat Nederland een minister van Defensie had, die Joris Voorhoeve heette, die de moslimvrouwen van de mannen liet scheiden, door datzelfde leger, in het besef dat de mannen in massagraven om zouden komen? Is het dan gek dat soldaten de Hitler-groet brengen - gedroeg Voorhoeve zich niet als Hitler in de ogen van Onze Jongens? Heil Voorhoeve. Ik kende veel Knil-militairen die ik 'oom’ mocht noemen. Ze zijn nu dood. Mijn ooms waren aardige, zachte Indische jongens die na de kompoelan (gezamenlijke maaltijd) cool jazz op de gitaar gingen spelen, of je leerden hoe je in de bush moest overleven. Ze deden wel eens voor hoe je mensen moest wurgen. Ze wisten hoe je precies met een mes moest steken. Ze konden ook een beetje judo. Aardige ooms. Eerlijk waar. Waren het fascisten? In de ogen van de linkse jaren-zeventigactivist wel: het Nederlandse leger was alles voor ze, ze wilden met genoegen sterven voor Hare Majesteit. Ze kregen tranen in hun ogen bij het horen van het Wilhelmus. Nationalisten waren het. Of het racisten waren, weet ik niet - ik heb nooit een racistische uitspraak van ze gehoord. Wel weet ik dat ze door hun helden - de roomblanke Nederlanders - ernstig werden gediscrimineerd. Omdat - ik ga nu ook maar eens generaliseren - de Indische mens wel moedig is in het leger, maar niet moedig is in het sociale contact (zijn door nederigheid verwrongen persoonlijkheid is een geslaagd product van driehonderd jaar koloniale overheersing) is daar nooit verzet tegen gekomen. Je verzet je niet tegen degene bij wie je in dienst bent. Maar het waren militairen. Geen individualisten. Alleen machtig in een groep. Zo moeten soldaten ook zijn. 'Elke soldaat is een fascist’, herinner ik me uit mijn jeugd. Ik kon er mijn vader - oud Kniller - mee stangen. Maar het is nog steeds zo. En daarom moet een minister van Defensie uiterst zorgvuldig te werk gaan en verantwoordelijkheid nemen. Daarom moet er een onderzoek komen naar de Srebrenica-affaire. Een parlementaire enquête dus. En die jongens die de Hitler-groet brachten? Ach, arme jongens. Ze hebben motoren, honden, leren jacks, tattoo’s, kettingen met doodskoppen en echt neuken kunnen ze niet. We kennen het type. Ze zijn gedateerd. Hun leider zal wegens mishandeling en verkrachting in een cel terechtkomen. Aangebracht door de meeloper die alleen met de verkrachting heeft meegedaan. De rest raakt werkloos, alcoholist, speeltuinopzichter en dealer of junk. Kortom: een redelijk beheersbaar gevaar voor de samenleving. Wel vervolgen dus en zware straffen geven.