Vet is vet

De dikkerds zijn terug. En evenals hun omvang is hun aantal dit jaar weer toegenomen. Nederland wordt steeds dikker, daar ben ik vrijwel zeker van.
Het ergste was afgelopen zondag. Ik besloot de fiets te pakken en reed naar het Veerse Meer.

Wat ik daar zag is met geen pen te beschrijven. Niettemin ik zal op deze plaats toch een poging wagen. De slanke vogels, de elegante hazen - ze waren gevlucht voor de afschrikwekkende golf rozige gelatine. Blubbers, sinaasappelhuid, drilbillen, hangbuiken, zwembanden, plooien in meervoud - in alle maten en vormen. Hoe vetter de badgast, des te groter zijn drang om zo weinig mogelijk van zijn overtolligheid te verhullen. Het is pronken met je kwabben. Zo dragen enorm dikke vrouwen geen badpak meer, maar van die minuscule bikini’s die op hun gezwollen lijven het aanzien van een paar postzegels krijgen. Soms kun je de kleur van de stof alleen maar raden, omdat er te veel lagen overheen hangen. De schaamte is definitief voorbij. Dik zijn is de norm. Mensen met weinig vlees op hun botten worden met vijandige blikken begroet: rot toch op, opgewarmd lijk dat niet van het leven weet te genieten. De bierbuiken van de mannen zijn misschien nog het ergste. Daarin moet een permanent gistingsproces plaatsvinden. Die mannen kunnen bijna niet meer lopen. Ze zitten onderuitgezakt op hun campingstoeltjes onder de partytent en ze kunnen nog net, met zuchtende en drillende moeite, de energie opbrengen om de flesjes die hun vrouwen hebben aangevoerd, aan hun mond te zetten en naar binnen te klokken. Aan hun voeten rollen de kinderen, hun mondhoeken versierd met een restje mayonaise, een nieuw bakje friet of een stroperige chocolade druipende Magnum Almond in de hand. Vreet mijn kind, dan word je op een dag misschien net als papa. Lekker in je vel en je vlees. Anno 1999 hebben de dikkerds Nederland veroverd. Hoe het zover heeft kunnen komen is me niet helemaal duidelijk, maar ik zie wel dat dit proces in de ons omringende landen zich minder snel ontwikkelt. Ongemerkt moeten er bij veel Hollanders heel wat remmen en grenzen zijn weggevallen. Nederland is misschien nooit een land geweest waar esthetiek hoog op de agenda stond, maar toch. Ik hunker naar de tijd waarin Wim Kok als gespierde spijker de FNV leidde en Hans van Mierlo zo licht als een veertje met zijn regenjas door het beeld huppelde terwijl hij ondertussen de kijkers duidelijk probeerde te maken dat er in Nederland iets moest veranderen. En ondanks het gezanik van D66 is in de laatste jaren zeker wat veranderd. Kok en Van Mierlo krijgen beiden hun broek niet meer dicht. Een colbertje dichtknopen is bij hen een prestatie die gelijk staat aan het beklimmen van de Alpe d'Huez. Bij politici is het niet alleen het zitvlees dat almaar groeit. Kijk naar de dikke buiken van Hans van den Broek en Ruud Lubbers. En hoe moet het straks met Nederland als Dikkerdje Trom de troon zal bestijgen? Het koninkrijk van de verzamelaars van calorieën? Op het scherm zie ik nu dagelijks Mart Smeets de Nederlandse wielrenners onbeschaamd opjutten en streng toespreken over hun schamele prestaties. En ik kijk naar de magere sportlijven die door die vergroeide maag met vadsige kop van het beeld worden verdrongen. Ook moet ik per se een verzekering en een doodlopend krediet bij FBTO aangaan, alleen vanwege het feit dat ze door een varkentje worden aangeprezen. Maar ik kauw nog liever een paar jaren door op het Turks fruit van mijn herinnering. Het zal allemaal wel op een misverstand berusten. Bijvoorbeeld dat dikke mensen gezellig zijn. Maar dat zijn ze niet. En dat je met ze kunt lachen. Maar dat kun je niet. Vindt u soms tonnetje Milosevic zo jolig? Of waren dikzakken als Mobutu, Idi Amin of Stalin soms zulke lachebekjes? En wie presenteert het meest onaangename televisieprogramma van Nederland? Nee, geloof me, wij zitten aan de rand van een afgrond gevuld met koolhydraten. De jongeren zeggen niet meer ‘leuk!’ of 'tof!’ Nee, ze zeggen: 'Vet!’ Yes, vet is vet!