Videla wil de politieke oorlog winnen

Beunos Aires – Spijt heeft hij nooit gehad. Tot aan het naderende moment dat hij zijn Schepper zal ontmoeten verdedigt de ultradevote katholiek Jorge Videla (86) de militaire dictatuur die hij in 1976 in Argentinië vestigde. Sterker, hij is ervan overtuigd dat de huidige Argentijnse presidente Cristina Kirchner de belichaming van het marxistische addergebroed is en met alle mogelijke middelen uit de macht gezet dient te worden.

De schaarse keren dat de tot levenslang veroordeelde ex-generaal (zijn rang werd hem ontnomen door de rechter) zijn mond opendoet is het nieuws. De analyse van de huidige politieke situatie van Argentinië die Videla maakt in een interview dat het Spaanse weekblad Cambio16 hem in de gevangenis afnam, wordt door de regering gezien als een weinig verhulde oproep tot het plegen van een nieuwe staatsgreep.

Videla en de andere wegens schendingen van mensenrechten veroordeelde militairen zitten alleen gevangen ‘doordat het land een andere richting is ingegaan’, zegt hij. ‘Als het land van koers verandert zouden wij beslist niet vastzitten.’ Over de regering-Kirchner: ‘We kunnen van deze mensen geen oplossing verwachten, de enige manier is ze uit de regering te zetten. Vandaag de dag moeten we de politieke oorlog winnen.’

Eind 2010 is Videla tot levenslang veroordeeld wegens de moord op 31 gevangenen. In het megaproces tegen de juntaleden in 1985 had hij al eens levenslang gekregen, maar in 1990 kwam hij vrij dankzij de gratie van president Menem. Zestien jaar later verklaarde het hooggerechtshof die gratie illegaal en moest hij weer de cel in.

Presidente Kirchner reageerde sarcastisch op het interview: ‘Het doet me denken aan bepaalde hoofdredactionele commentaren die we dagelijks lezen. De Argentijnen mogen zelf bedenken wat hij bedoelt met “een koerswijziging van het land”.’

Videla blijft tot zijn laatste snik zijn terreurbewind verdedigen.

Tijdens de dictatuur verdwenen dertigduizend mensen, van wie de meeste werden gemarteld en vermoord door militairen. Onzin, houdt de ex-generaal vol: ‘Wie zijn in werkelijkheid die beroemde desaparecidos? Zijn ze een werkelijkheid, zijn ze een verzinsel, zijn ze een politieke of economische speculatie? Wie zijn de desaparecidos echt?’

Het treurige is dat de oorlog van Videla helemaal voor niets is geweest. ‘De verslagen vijanden van gisteren hebben hun doel bereikt en regeren nu het land met een marxistisch bewind’, verzuchtte hij al in zijn laatste woord voor de rechter hem in 2010 opnieuw levenslang gaf. Op steun voor zijn oproep daar iets aan te doen rekent hij niet echt. Zelfs het leger bestaat tegenwoordig uit slampampers: ‘Er zijn geen strijdkrachten meer die de roeping voelen een staatsgreep te plegen.’