Perquin

Vies

‘Afblijven’, zegt een moeder tegen haar kind. 'Dat zijn vieze dingen.’ Ze pakt het armpje van de peuter stevig vast en loopt met een grote boog om de meubels heen. Ik blijf staan voor een omgevallen ladekast. Op de zijkant zit een ondefinieerbare vlek. De inhoud ligt verspreid over de stoeptegels. Plastic kettingen, een tube zonnebrandcrème, twee smoezelige borstels vol plukken grijs haar. Een kapotte waaier met papegaaien erop. Een wajangpop zonder hoofd (een wajangromp). Achter de ladekast ligt een kruk. Er staat een schemerlamp naast. Aan de voet liggen rieten koffers opgestapeld. De bovenste staat open. Nog meer kettingen, zie ik. Smoezelige flesjes. Panty’s. Op een grijze handtas ligt een opengeklapte poederdoos. Het spiegeltje is versplinterd.
'Zit er wat voor je bij?’ roept iemand boven mijn hoofd. Ik kijk omhoog. Op de tweede verdieping van het herenhuis leunt een dikke man over de reling van het balkon. Hij draagt een T-shirt met het logo van de gemeente. Om zijn hals hangt een stofkapje. 'Je kan alles meenemen hoor’, roept hij. 'Mevrouw is vorige week begraven. Geen kinderen, geen familie. Het huis moet leeg.’ Ik denk nog na over een antwoord als hij zijn duim opsteekt en verdwijnt. Een radio wordt aangezet: harde muziek schalt door de straat. Ik zie een zwart-witfoto liggen. Een knappe vrouw van een jaar of dertig zit in een grote rotan stoel op een veranda. Ze kijkt dromerig in de lens. Een man met een snor heeft stijfjes zijn arm op de leuning van de stoel gelegd. Rechtsboven hangen palmbladeren in beeld. Ik voel dezelfde nutteloze beschermingsdrift opwellen die me bij rommelmarkten parten speelt als er een doos met verweesde portretten staat. Zwart-witfoto’s, tien voor een euro. Kinderen in schoolbanken. Trotse echtparen. Jongens op brommers. Meenemen, denk ik dan. Bewaren. Redden van de ondergang. Maar ik vraag me af of mevrouw niet liever hier tussen haar eigen spulletjes eindigt, in plaats van later tussen de mijne. Vieze dingen of niet, ik steek mijn hand in de openstaande koffer en schuif de foto voorzichtig onder de handtas en de poederdoos. Uit het zicht.