Frits Barend

Vijftig meter goud

Wat heeft zwemster Inge de Bruijn bezield het advies van haar trainers te negeren? Het zal altijd een raadsel blijven waarom De Bruijn, die driemaal goud won bij de vorige Wereldkam pioenschappen en bij de Olympische spelen van Sydney, niet heeft geluisterd naar de adviezen van haar clubcoach, de beroemde Fedor Hes. Hes had haar aangeraden niet deel te nemen aan de Wereldkampioenschappen in Barcelona. Ze had daar niets te zoeken en kon eigenlijk alleen maar verliezen, meende ook de bondscoach, de evenzo gelouterde André Cats.

Nu geldt voor alle toppers — of het nu sport, journalistiek of literatuur betreft — dat je na je vorige topprestatie alleen maar kunt verliezen, althans voor publiek en critici. Als je niet weet wat winnen is, zoals de twee genoemde zwemcoaches, dan weet je ook niet wat je moet doen om aan de top te blijven.

In de Volkskrant schreef John Volkers dat de twee coaches hadden besloten «haar in bescherming te nemen». Omdat De Bruijn zo aandrong, hadden de coaches haar het genoegen van racen in Barcelona uiteindelijk niet willen ontnemen. Dat konden ze ook niet, want De Bruijn had zich gewoon gekwalificeerd. Dus startte de «eigenwijze» De Bruijn afgelopen weekeinde toch, en we hebben het resultaat gezien. Slechts twee maal goud. Maar als ik John Volkers moet geloven zegt dat niets over hoe goed De Bruijn nog is. Een week voor de Wereldkampioenschappen schreef hij over de vorm van De Bruijn dat «die moeilijk is af te leiden uit 50-meternummers». Waaruit dan wel vraag je je af, voor iemand die mede 50-meternummers tot haar specialiteit heeft gemaakt.

Een ding konden de coaches tot hun grote genoegen zelf beslissen: dat De Bruijn niet mocht deelnemen aan de estafettes. De Bruijn, pas 29, had in de voorbereiding onaangekondigd een week vrijaf genomen voor sponsorverplichtingen. «In plaats van te trainen reisde ze voor een fotosessie naar Marbella», schreven de zwemjournalisten devoot de coaches na. In werkelijkheid had De Bruijn van haar nieuwe sponsor Princess (dat Philips niet alleen opvolgde als sponsor maar dus ook aftroefde) geëist dat ze daar in Marbella elke dag moest kunnen trainen in een 50-meterbad. Dus regelde directeur Aad Ouborg van Princess een zwembad in Marbella waar De Bruijn precies die trainingen kon verrichten die ze noodzakelijk achtte om op tijd te kunnen pieken in Barcelona. Ze was klaar voor de estafettes en ze wist dat ze ook de honderd meters had aangekund.

De estafetteploegen werden vierde en vijfde, wonnen dus geen medaille zoals je gewend bent met De Bruijn in de ploeg. Maar de ploeg voelde nu wel als een heerlijke eenheid mede omdat er deze keer na de ochtendsessie, las ik, niemand hoefde af te vallen voor de finale. Een leuke sfeer, daar gaat het blijkbaar om bij onze zwemdeskundigen. Jammer dat De Bruijn die sfeer verpestte door tegen de adviezen in niet alleen aan de start te verschijnen maar ook nog twee keer goud te winnen. De Bruijn sloofde zich wel weer erg uitbundig uit met haar twee wereldtitels.