Televisie

Voertuig

Televisie: Jack Spijkerman

Ook mijn buurt wordt verziekt door auto’s van het formaat kleine verhuiswagen waarmee je vee kunt drijven, 28 illegale migranten de Mexicaanse grens over en de woestijn door kunt vervoeren, die de modderigste bergwegen in Papoea-Nieuw-Guinea aankunnen en die ten onzent vooral door jonge zevenverdieners gebruikt worden om het kind naar school te brengen, waarbij op het overrijden van een fietsend klasgenootje meer of minder niet wordt gekeken. Zo een voertuig speelde een rol in de Grote Avond van de Beschaving van de VPRO (een merkwaardige onderneming, te vergelijken met een bundel uiteenlopende artikelen over een thema, met dit verschil dat je op de televisie niet kunt verder bladeren als de eerste alinea’s van een onderdeel je niet bevallen). De trotse eigenares stelde dat ze zo veilig zijn. Voor henzelf, bedoelen eigenaars dan. Maar deze ging verder: in het veilige monster werd ze totaal ontspannen, wat weer bijdroeg aan de verkeersveiligheid van haar medemens.

Van die kant had ik het nog nooit bekeken. Dit alles doordat Martin Bril laatst gewag maakte van het feit dat Jack Spijkerman sinds kort in zo een gevaarte rijdt. Vertederd schreef hij over de gêne die Jack daarbij aan de dag legt. Of die Bril aan Spijkerman toeschrijft. Ach, misschien zat Jack er inderdaad wel een beetje mee dat zo een ding 1 op 2 rijdt en dat het asociaal veel ruimte inneemt en dat je verkeerstegenstanders weinig overlevingskans hebben. Hij is per slot socialist, en hij blijft dat onder alle omstandigheden – hoe veranderlijk die ook blijken. Maar je leeft maar één keer en hij werkt er hard genoeg voor en moralisme is iets van die stuitende jaren zeventig en Volkert van der G. is pas een echte engerd en moeten we soms allemaal zeewier met onbespoten yoghurt gaan eten?

Enfin, Kopspijkers was een aar dig programma waarin Spijkermans kleine talent bloeide door veel grotere om hem heen (daarmee is niet de verschrikkelijke Bert Visscher bedoeld) en dat met de Nipkowschijf behoorlijk over ge waar deerd is – maar waarin ik me vaak niet aan de indruk kon onttrekken dat een zekere hufterigheid de man niet vreemd is. Eerder schreef ik over de keer dat hij kraaiend van plezier een gruwelscène uit een prachtdocumentaire vertoonde waarin een vrouw, die uit de ouderlijke macht dreigde te worden gezet, er blijk van gaf het opvoeden inderdaad niet aan te kunnen. Ja, Jack is socialist en begaan met de verworpenen der aarde – maar je moet je natuurlijk wel met z’n miljoenen vrolijk over hen kunnen maken. De geest van Probleemwijken voor even bij de Vara. En nu is hij dus voorpaginanieuws, alleen maar omdat hij geen dief van eigen portemonnee wil zijn en, vooral, omdat hij zich wil kunnen ontplooien – oud socialistisch ideaal! En John geeft hem die kans! En tegenover John wil hij fair zijn – want die is dat zelf altijd tegen iedereen, zoals bekend. Ach, de Vara laat Michiel van Erp zomaar gaan, dus daarmee weinig compassie. Maar Jack, kennelijk jarenlang gekluisterd door de Vara, is vol gas over de stoep en door de volkstuintjes naar de concurrentie gevlucht. Mij verbaast het niet echt.