Vogeloverlast-bestrijder dick den hertog

‘SOMS WORD IK tijdens mijn werk uitgescholden. “Vuile moordenaar!” Maar als ik de gelegenheid krijg om het uit te leggen, ontstaat meestal wel begrip bij de mensen. Niet de vogels bestrijd ik, maar de overlast die ze veroorzaken. Mussen haal ik levend uit bakkerijen en fabriekshallen. Die laat ik vrij in de Haarlemmermeer. Meeuwen verjaag ik meestal met geluidsinstallaties die angstkreten laten horen. Werkt prima. Maar duiven, die moeten dood. Het is niet anders. Als ik een duif levend vang en loslaat bij mij thuis, zit hij binnen een uur weer op de plek waar ik hem heb weggehaald.

In 1991 heb ik mijn eigen bedrijf opgericht: The Duke. Tachtig tot negentig uur per week. Samen met mijn zoon. We werken met z'n tweeën op gevaarlijke plekken of als er geschoten moet worden.’
(‘DE LAATSTE KLUS heb ik in mijn eentje gedaan. Op het dak van een wijkcentrum stikte het van de duiven. Die werden gevoerd door mensen uit de buurt. “Lekker makkelijk”, denken die beesten. “Hier blijven we fijn zitten.” Ze schijten de hele dakgoot vol. Die raakt verstopt en de poep valt naar beneden. Iedereen kwam onder de duivenstront te zitten. Als mensen ze blijven voeren, is er geen houden aan.
Ik heb kooien neergezet van gaas. Dertig bij dertig bij veertig centimeter. Met een valdeurtje. Dat borg ik, zodat het niet dicht kan vallen. En ik leg er flink wat duivenvoer in. De eerste dagen gebeurt er niets. De duiven verliezen hun argwaan. Ze zitten me vrolijk op te wachten. Ze herkennen het witte emmertje met voer. Dan haal ik de borging weg. Als ze daarna de kooien ingaan, valt het schuifdeurtje naar beneden en zitten ze gevangen. Vanaf dat moment ga ik iedere dag langs om de kooien leeg te halen. Ik draai ze de nek om. Dat is zo gebeurd. Ze merken er helemaal niets van. Het geeft geen rommel. De kop blijft gewoon op de romp. Maar bij de allerlaatste duif vandaag brak de halsslagader. Dat toont zo vervelend, dat bloed. Ik weet dat het nogal wat emoties oproept als je een duif doodt. Dat respecteer ik, maar het moet gebeuren. Ik doe het snel, efficiënt en discreet. Ik laat de duiven niet nodeloos lijden.
Er komt een moment dat de kooien niet meer werken. Duiven zijn niet op hun achterhoofd gevallen. Ze gaan echt niet meer naar binnen als ze in de gaten hebben dat hun soortgenoten niet uit de kooitjes terugkeren. Dan moeten ze worden afgeschoten. Ik heb elf soorten buksen en geweren en de meest uiteenlopende munitie. Ik gebruik geen hagel maar kleine kogels. Die werken het best. Uiteraard heb ik een jachtakte en een wapenvergunning. De zwaarste wapens die ik tegen een duif inzet, kunnen ook een mens doden.
Samen met mijn zoon schiet ik duiven op metro- en treinstations. We kunnen pas beginnen als de laatste metro weg is. Dus vanaf zo'n beetje één uur ’s(nachts. En om half zes moeten we weer weg zijn, want dan komen de eerste mensen op de stations. Het is niet zo moeilijk om uit te vinden waar de duiven slapen. ’s(Nachts poepen ze ongeveer acht keer, dus ze verraden hun slaapplaats door hun bergjes stront. Daardoor is het heel makkelijk om ze te schieten. Je moet ze wel allemaal te grazen nemen want een duif trekt soortgenoten aan.’
'IK BEN OP ZOEK naar blijvende oplossingen. Je moet je verdiepen in de biologie van een vogel. Voor het slapen gaan neem ik onderzoeken over vogelgedrag door. Ik heb mijn leven lang buiten de bebouwde kom gewoond. Jarenlang voor mijn hobby vogels geobserveerd. Ik weet dus heel veel van hun gedrag. Ik houd van die beesten. Ik heb rond mijn huis allerlei vogelsoorten broeden. Overal hangen nestkastjes.
Als ik word gevraagd een oplossing te zoeken voor een vogelprobleem, zet ik eerst de oorzaken op een rij. Vervolgens kruip ik in de gedachtenwereld van een vogel. Je moet weten hoe een bepaalde vogelsoort zich gedraagt. Welk voedsel eten ze? Waar halen ze dat vandaan? Hoe maken ze hun nesten? Waar zitten ze het liefst? Er komt altijd een moment dat ik me afvraag: “Als ik een duif was en ik zou me willen nestelen, wat zou ik dan doen?” Zo kom ik tot effectieve oplossingen. Dat is wat mij onderscheidt van andere bedrijven. Ik ben de enige in Nederland die rantie geeft op het afgesproken resultaat.
Meeuwen hoef ik niet dood te maken. Vaak is het afdoende om bewegingsmelders aan te brengen en die aan te sluiten op een geluidsinstallatie. Die produceert angstkreten van verschillende meeuwensoorten. Zulke installaties heb ik onder meer aangebracht op productieplatforms in de Noordzee en de Waddenzee. Binnenkort vertrek ik naar Alaska voor hetzelfde. Het is tamelijk smerig werk. Op die platforms komt wel vijf centimeter meeuwenpoep te liggen. Als er een helikopter landt, vliegt de stront om je oren. Het is ook dankbaar werk. Zeker als je geen vogels hoeft te doden. Op de meeste productieplatforms zitten mensen met ge technische opleidingen. Vanwege de meeuwenoverlast moeten ze shit gaan spuiten in plaats van hun hooggekwalificeerde werk uit te voeren. Zij vinden het prachtig dat ik de meeuwen wegkrijg met een trucje.’
'MUSSEN ZIJN ontzettend slim. Als ik ze loslaat rond mijn huis, bouwen ze een nieuw leven op in een gebiedje met een straal van zeshonderd meter. Echte huismussen. Al snel weten ze dat mevrouw Jansen haar kleedje uitklopt om half tien ’s(ochtends en dat de bakker een uur later z'n kar schoonveegt. Ik heb een unieke methode ontwikkeld om ze levend uit bakkerijen en fabrieken te halen. Beroepsgeheim.
Een bedrijf dacht van de mussen af te zijn door automatische schuifdeuren aan te brengen. Geen probleem voor de mussen. Met een groepje rondhippen precies op de juiste plek en de deuren gingen open. “Nu hebben we iets waar ze niet doorheen komen”, werd me eens gezegd. Hadden ze een sluis aangelegd. Kon precies een vrachtwagen doorheen. De deuren naar de fabriek werden pas geopend als de vrachtwagen in de sluis stond en de buitendeuren gesloten waren. Maar de mussen verborgen zich onder de wagens en hipten zo naar binnen. Op dezelfde manier kwamen ze ook weer buiten als ze zich hadden volgevreten. Zulke slimmerikken vangen is een uitdaging.’
'IK BEN NOOIT aangevallen door vogels. Alleen als je in de buurt van een meeuwenkolonie komt, moet je wel een beetje oppassen. Meeuwen gedragen zich als duikbommenwerpers. Ze voeren schijnaanvallen uit en ze schijten je helemaal onder.
Je komt situaties tegen waarvan volstrekt duidelijk is dat er zo snel mogelijk iets aan de overlast gedaan moet worden. Op een dag werd ik ingehuurd om een conservenblikkenfabriek uit de brand te helpen. Vlak bij die fabriek zat een vuilstort. Daar vraten de meeuwen zich vol. Op het dak van de fabriek dropten ze hun ontlasting. Zit werkelijk van alles in. Botjes, condooms, tampons. Je kunt het zo gek niet bedenken. Op dat dak lagen ook dooie meeuwen. In de zomer zetten vliegen hun eitjes af op de stront en de kadavers. De maden die daaruit kwamen, kropen onder de lichtvensters door. Recht daaronder stond de productielijn. De maden vielen precies in de conservenblikken.
Aan duivenmest zal ik nooit kunnen wennen. Walgelijk. Er zitten allerlei schilfers in van hun huid en van de schachten van hun veren. Parasieten vinden duivenstront erg prettig om in te nestelen. Als je ’s(zomers een schepje duivenmest bekijkt, zie je dat het leeft. Het beweegt. Daar word ik niet goed van. Ik blijf dat vuil en vies vinden. Je moet nog ontzettend oppassen ook, want duivenmest kan dodelijke ziektes overbrengen. ’s(Zomers gaat de mest stuiven. Als je geen kap draagt, kun je stoflongen oplopen.
Ooit moest ik op een zomernacht alle duivennesten onder een viaduct weghalen. De stank van rotte eieren was ondraaglijk. Het was bloedheet, dus ik zweette me rot. Al het stof bleef aan mijn lichaam kleven. Echte rotklussen. Als ik na zo'n karwei thuiskom, kleed ik me buiten uit en ren ik in mijn onderbroek naar het bad. Blijf ik heel lang in liggen.
Mesjogge hoe sommige gemeenten hun vogeloverlast bestrijden. Amsterdam bestrijdt duiven met blauwzuurgas. Dat is best effectief, maar de dode duiven zijn daardoor klein chemisch afval. En zie daar maar eens op een goede manier van af te komen. Voor mijn duiven heb ik een nette oplossing. Ik breng ze naar de poelier.’