Vogels en een Kalf

Iedereen weet dat de natuur in dit land voorbehouden is aan tevredenen en legen, maar wat zijn legen eigenlijk in dit land? Zijn het misschien ‘de linksen’? Of de rechtsen?
Vijftien jaar geleden was ik al uitgedacht over links en rechts. De ideologische veren waren - in feite door iedereen - afgeschud. Wat overbleef waren wat kale vogels die zich warm hielden met verschillende ideeën.

Medium opheffer 40 11 lnks rchts

Links wilde meer ontwikkelingshulp uit solidariteit met de armen.
Rechts wilde minder ontwikkelingshulp, want die hulp verdween toch maar in de zakken van de stamhoofden.
Links wilde meer aandacht voor het milieu.
Rechts vroeg zich af wanneer het grote ‘Waldsterben’ eindelijk eens begon.
Links ergerde zich aan de graaicultuur van de rijken.
Rechts wilde wel eens bewezen zien hoe je uit een economische crisis kon komen zonder economische groei.
Je kon makkelijk door de volière lopen. Politiek gezien kon je aan cherry picking doen in het besef dat democratie daarvoor was bedoeld.
Ik had in die tijd grote heimwee naar provo - iets wat me nooit heeft verlaten. Natuurlijk: krakers die je huis bezetten zijn misdadigers, maar toch: je gedragen als een grote opgestoken middelvinger naar alles en iedereen is een houding die me nog bevalt.
De breuk kwam, althans voor mij, na de moord op Van Gogh. Fortuyn was voor mij zo'n provo geweest. De moord op hem was afgrijselijk, maar bracht me politiek gezien niet aan het wankelen. Ik zag destijds voor me dat Fortuyn rustig kon samenwerken met VVD, CDA en PvdA en D66. Dat gevoel had ik, ook in de persoonlijke gesprekken leek hij me pragmatisch. Maar na de moord op Van Gogh door Mohammed B. was het of ik de politieke correctheid aan den lijve ondervond. Het was niet dat ik verward raakte, maar de anderen. (Althans, zo voelde ik dat.)
Links en Rechts moesten weer met hoofdletters worden geschreven.
Op het Filmfestival in Utrecht zag ik dat de acteur Nasrdin Dchar een Gouden Kalf won. Zeer gegund en waarschijnlijk terecht. Maar er gebeurden twee zaken die ik op z'n minst wonderlijk vond. In zijn bedankspeech ging Dchar tekeer tegen Verhagen en Wilders. Dat vond ik wel leuk, eerlijk gezegd. Maar hij zei: 'Ik ben een Nederlander, ik ben trots op mijn Marokkaanse bloed, ik ben een moslim, en ik sta hier met een fokking Gouden Kalf in mijn hand!’
Tja, emotioneel, maar toch. 'Ik ben een Nederlander, ik ben trots op mijn blanke bloed, ik ben rechts, en ik sta hier met een fokking Gouden Kalf in mijn hand.’
Zou dan - wat in het geval bij Dchar is gebeurd - de hele zaal zijn opgestaan? Verwijzingen naar bloed en godsdienst en ideologie vind ik tamelijk bedenkelijk. Polemisch zijn: graag, Verhagen en Wilders mag je best doorzagen, maar dan mag ik Dchar ook het verwijt maken dat ik hem niet anders vind reageren dan als een fundamentalistische moslim, iemand voor wie ik eigenlijk, net als Wilders, bang ben.
Overdreven van mij?
Ach, ik weet ook wel dat het goed bedoeld is. En Dchar mag vinden wat hij wil, als hij maar goed acteert.
Maar hoe het met Nederland is gesteld, bleek uit de reactie van het publiek dat Dchar een ovatie toebedeelde.
Ik weet dat Dchar meer heeft gezegd. Hij vertelde - dat vond ik dan weer ontroerend - dat hij angsten had. 'En afgezien van dat ik die heb heeft helaas ook Nederland die. We worden tegenwoordig geïnjecteerd met angst.’
Ja, door wie? In mijn geval ook door moslims die trots zijn op hun bloed en die filmregisseurs doodsteken.
Overdreven van mij? Vermoedelijk.
Dchar stond daar met een Gouden Kalf, destijds bedoeld om een nieuwe God te aanbidden.
Doe dat, Dchar - en wijs die God van jou nou eens af.
Beter nog: helemaal geen God.