Blaudzun

Voldoende bombast

Hij is de man in black van de Nederpop. De man bovendien die fysiek valt samen te vatten door het brilmontuur op zijn neus. De brillen van Johannes Sigmond, alias Blaudzun, zijn vierkant, zwaar en zwart. Hij brak snel (na zijn tweede album) en effectief door; in het televisieprogramma De wereld draait door zong hij een cover van Tears for Fears’ jaren-tachtighit Shout.

Medium muziek

Het was veel meer dan het stof van een nummer afblazen; Blaudzuns versie was niets minder dan een herinterpretatie, hij zette het nummer naar zijn hand, en dat op een banjo. Zijn karakteristieke zang, dramatisch en zonder angst om langs de randen van het pathos te schuren, was nu in één keer geïntroduceerd bij een groot publiek, al was het door een nummer dat niet van hem was.

Zijn vorige album Heavy Flowers was toegankelijker dan zijn vorige werk, zonder meteen een allemansvriend te willen worden. Het werd een groot succes, en Blaudzun werd een zalenvuller. Zijn nieuwe album Promises of No Man’s Land is een nóg groter succes, het haalde de eerste plaats van de albumlijst. Inmiddels is Blaudzun een van de weinige Nederlandse artiesten wiens muziek als ‘alternatief’ valt te kwalificeren (sterker: hij won afgelopen week de publieksprijs 3FM Awards in de categorie Beste Artiest Alternative) maar die wel in de grootste clubs van Nederland optreedt.

Dat is een wonderlijke prestatie, om verschillende redenen. Zo heeft Blaudzun nog nooit een echte hit gescoord: alleen het titelnummer van zijn nieuwe album haalde de hitlijst, maar de hoogste positie ervan verbleekt bij die van het album. Dat maakt Blaudzun een typische albumartiest, en dat in een albumonvriendelijke tijd. Een band als Bløf maakt ook nadrukkelijk albums, maar die scoren in ieder geval nog hitparadehits die mensen op het grotere geheel attenderen. Kennelijk heeft Blaudzun dat niet nodig. Net zo min als de getapte jongen zijn, een sekssymbool, flamboyante frontman of spetterende mediapersoonlijkheid.

Er lijken maar twee redenen dat hij met muziek die op het eerste gehoor niet voldoet aan die van de smaak van een echt groot publiek toch een echt groot publiek weet te bereiken, en dat is dat die liedjes van Blaudzun gewoon verdomd goed zijn, en voldoende bombast in zich dragen om de aandacht van massa’s op te eisen. Stilistisch doet hij nog steeds bij vlagen denken aan zowel The Killers, Arcade Fire als het werk van David Eugene Edwards (16 Horsepower, Woven Hand), maar inmiddels vooral aan Blaudzun. In interviews rond de release sprak hij over bedrog en echtheid als thema’s van het album, maar al te concreet of toegepast schrijft hij zijn teksten niet. Die teksten doen vooral wat zijn muziek ook doet: opstuwen. Net voor dat zijn effect begint te verliezen, precies voordat de overdaad dreigt, neemt hij op zijn nieuwe album gas terug: het tweede deel is aanmerkelijk verstilder en ook subtieler dan het eerste. Daardoor groeit zo’n fraaie wals als Ocean Floor extra op, en gedijt de broeierige spanning van afsluiter Wingbeat des te meer. Met het laatste nummer sluit Blaudzun momenteel ook zijn optredens af, zodat hij zijn publiek met de woorden ‘No way home’ huiswaarts stuurt.


Beeld: Blaudzun live.