Commentaar: Volgende halte: Sharon

Volgende halte: Sharon

«Nee, nee en nog eens nee», zei prins Abdullah toen de Amerikaanse vice-premier Dick Cheney suggereerde dat Saoedi-Arabië uiteindelijk wel zou toestaan dat Amerikaanse troepen vanuit dat land Irak zouden mogen aanvallen. «Dat is mijn antwoord, en dat zal het ook blijven.» De VS pleiten nu al maanden voor harde actie tegen Saddam Hoessein, die nog altijd massavernietigingswapens zou bezitten.

Maar Saoedi-Arabië ging om, waarschijnlijk onder enorme Amerikaanse druk. De Saoedische minister van Buitenlandse Zaken prins Saud al-Faisal heeft te kennen gegeven dat Amerikaanse troepen Saoedische bases mogen gebruiken voor acties tegen Irak, zolang die maar plaatsvinden onder VN-vlag. Het was waarschijnlijk de Saoedische omslag die Hoessein er dinsdagochtend toe deed besluiten onvoorwaardelijk in te stemmen met de terugkeer van de VN-wapen inspecteurs.

De VS reageerden sceptisch. Zij menen nog altijd dat een eenzijdige, preventieve aanval op Bagdad hun goed recht is, als de VN zich opnieuw een loer laten draaien door de Irakese dictator. Want, zeggen de VS, Irak probeert met haar toezegging de Veiligheidsraad te verdelen. Powell werkt nog altijd koortsachtig aan de tekst van alweer een Veiligheidsraad-resolutie, die «een einde moet maken aan de dreiging die Saddam Hoessein nog altijd vormt» — lees: een verandering van regime met militaire middelen.

Al zouden de wapeninspecteurs niets vinden, de kans is groot dat het Hoessein niet meer zal baten. Het is de jarenlange weigering zich te schikken naar de wil van de in ternationale gemeenschap die volgens de VS nog altijd noopt tot militair optreden. Een strafexpeditie dus, vergelijkbaar met de twijfelachtige acties tegen Milosevic, die in 1999 weigerde het voor Servië zeer nadelige Rambouillet-akkoord te tekenen.

Regimes als dat van Saoedi-Arabië en menig ander land in Powells coalitie tegen het terrorisme mogen dan lid zijn van de VN, aan mensenrechten hebben ze geen boodschap. En hoe zat het ook weer met Israël, dat andere land dat VN-uitspraken negeert en het ene «onvervreemdbare» mensenrecht na het andere schendt? Ook het onverzoenlijke be leid van Sharon vormt een gevaar voor de stabiliteit in het Midden-Oosten. Irak is een belangrijke schakel in het financieren van Palestijnse terroristen en hun families. Als de voedingsbodem voor die terreur wordt weggenomen — een proces dat begint bij de in schikkelijkheid van Israël — heeft Bush zijn oorlog tegen het internationale terrorisme al half gewonnen. Het zou goed zijn voor de geloofwaardigheid van de internationale gemeenschap én voor de strijd tegen het terrorisme als de VS uit naam van de Verenigde Naties net zoveel daadkracht zouden tonen jegens Israël als jegens Saddam Hoessein.