Volledig

Tien maanden geleden liet ik mij uit over het in de eenentwintigste eeuw te verwachten worstrestaurant. Zeer in het kort de inhoud. ‘De mens zal het dan inmiddels geheel worst wezen, waaromheen zich een aan worst navenant spektakel zou kunnen afspelen. Daarvan geen sprake, allerminst voor het betrekken van bepaalde lichaamsuiteinden in veelzeggend fysiek dialect. Al zal de met dierlijk vet overtrokken pinkvinger hier en daar nog wel worden aangewend om een passende redenering wat kleefkracht bij te zetten of kleine goochelkunsten extra vingervlugheid te verlenen. De Worstplaats, zoals een dergelijke gelegenheid elitair-wetenschappelijk genoemd gaat worden, is geen sober oord. De deskundig geprepareerde darm bergt, zonder haar natuur geweld aan te doen, de meest uiteenlopende inhoud waarvan woestijnvossenvlees gemengd met amandelmeel en abrikozenessence beslist niet de limiet is.’

Vervolgens was er een fragment weggevallen. Misschien niet helemaal begrijpelijk, maar het vreemde woord ‘volledig’ eist alsnog zijn tol. Als volgt:
Dan kun je ook nog liefhebber zijn van het echte waagstuk. Waarvoor en dat eens per kwartaal maar een beperkt aantal consignaten verkocht worden. Dat gebeurt weliswaar op naam, maar bedrog is van alle tafels. Een kernmoment, dat zich per avond niet meer dan zeven keer voordoet en waarvan slechts evenveel mee-eters kunnen profiteren. Waarvan de komst wordt bekendgemaakt door het worstmeisje. Met een kleine dans, elke avond anders van zetting, terwijl zij tussen de lippen (waarbij ook het geluid van een zachte speekselborreling een rol speelt), een sterk zoemende, tussen cis en gis modulerende toon, de zogeheten dubbele worsttoon voortbrengt.
De gelukkige die zich voor deze gebeurtenis een speciale worstkraag heeft laten aanmeten weet niet helemaal wat hem te wachten staat. De tijd van het jaar kan een aanwijzing zijn. Zo was er iemand die op de avond waarop ooit lang geleden in Frankfurt de Buchmesse begon, mocht genieten van een mixage van inktzwammen, sterappelen en uit Beaulieu ingevoerde mosselen. Maar waarvan de smaak hem pas bereikte nadat hij a capella 'Wiens Neerlands Worst’ had gezongen.