TELEVISIE

Volledige revanche

Nieuwsuur

Recent beweerde ik dat Clairy Polak zou zijn gebruuskeerd door Nieuwslijn. Het betreft natuurlijk Nieuwsuur van NOS/NTR. Dat ze Polak niet moesten als ‘te gekleurd’ blijft schandalig, maar dat Nieuwsuur een behoorlijk programma is moet ook gezegd. Hun behandeling van de Arabische lente was klasse, zowel inzake nieuwsvoorziening als commentaar. Donderdag hadden ze een fragment uit Sky News waarin een commentator meedeelde nog nooit zo'n publieke zelfkastijding te hebben gezien als die van James Murdoch, Ruperts zoon. Volgde diens spijtbetuiging over het feit dat News of the World’s praktijken 'niet de journalistieke kwaliteitsnormen haalden waarin wij geloven, waarin ik geloof en waar dit bedrijf in gelooft’.

Zelfkastijding? Gore leugens over vermeende integriteit, zou ik zeggen. Wat weer veel zei over Sky News, maar dat moest je als kijker wel zelf bedenken. Maar vrijdag volledige revanche door politiek commentator Anthony Barnett en Guardian-onderzoeksjournalist Nick Davies het woord te geven over onthutsende macht en vuil van tabloids. Zulk helder formuleren en analyseren is bij ons helaas uitzonderlijk. Verder donderdag een goede reportage van Tom Kleijn over spookstad Detroit. Over initiatieven van burgers die zich niet laten demoraliseren en verloedering tegengaan door met liefde hun tuin te verzorgen (de armen) of met het geld van de oudedagsvoorziening lege huizen te kopen, op te knappen en zo mogelijk te verkopen aan verantwoordelijke nieuwe buren. Gierend mis ging het bij het sportdeel. Joep Schreuder bij Twente-voorzitter Munsterman vanwege de stadionramp. Hij opent met 'wat blijft u het meeste bij op zo'n dag?’ om, na duistere uitweidingen en dito vragen te sluiten met 'wat vind je er moeilijk aan, aan zo'n dag?’ Het moeilijkste moet zijn dat je onder zulke omstandigheden naar dit smakeloos onbenul moet luisteren zonder een dreun te mogen uitdelen, maar dat kan de voorzitter bezwaarlijk zeggen. Dan Mart Smeets met een zinsnede over de gezondheid van wielrenner Gesink: 'Men is gematigd optimisme laat zich naar voren komen.’

Zaterdag was vooral gewijd aan de onafhankelijkheid van Zuid-Soedan. Nieuwsuur had de ideale zegsman ter plekke: Kon Kelei, kindsoldaat, als jongere ontsnapt, asiel in Nederland. Middelbare school en rechtenstudie hier, teruggekeerd en nu jong rechtendocent. Hij dankt alles aan Nederland en hoopt dat wij ook trots op hem zijn. We zien hem in zijn geboortedorp. Was hij gebleven, dan was hij 'een meneer met Adamskostuum’ tussen koeien. Hij wijst om zich heen en lacht: 'Het ziet er niet uit, maar na alles wat ik van het leven heb gezien is dit de beste plaats.’ Dat horen wij graag, van PVV tot GroenLinks, om uiteenlopende redenen. Hij bouwt een schooltje in dat dorp want alles draait om onderwijs. Hopelijk zeggen wij niet: 'Het gaat nu goed met Kon Kelei, we kunnen niets meer met hem.’ Want er is een baby geboren, die heet Zuid-Soedan en die heeft hulp nodig. Over twintig jaar mogen we hem loslaten. Eerst onderwijs en mensenrechten. Dolgelukkig is hij over de onafhankelijkheidsverklaring. Dat Al-Bashir erbij was vindt hij goed: dan kan die zijn vlag mee terug nemen. 'We zwaaien hem uit en zeggen: als je terugkomt zijn we volwaardig lid van de VN. En kunnen we je oppakken en aan Den Haag uitleveren.’ De prognoses voor Zuid-Soedan zijn niet goed. Maar optimisme is morele plicht. En dat van Kon Kelei is indrukwekkend en onmisbaar. Onze steun is dat laatste ook. Aan dat land. Maar ook anders. Even besefte ik dat mijn routineuze afschrijving naar het UAF, wat zo weinig kost, voor Kon Kelei (en anderen) beslissend is. Dankzij Zuid-Soedan (de 196ste staat), Nieuwsuur en een jonge jurist toch een positieve afsluiting van dit tv-seizoen.