Volschieten

Het is me nooit eerder gebeurd tijdens een PvdA-conges: ik schoot vol. En ik was niet de enige. Naast mij zat een hooggeplaatst lid, wij keken elkaar volgeschoten aan, en ook in de zaal zag ik menigeen op de rand van sniffen.

Felix Rottenberg nam afscheid als voorzitter van de PvdA, daartoe gedwongen door zijn ziekte. Een emotioneel afscheid met een bevlogen rede. Ik had in lange tijd niet meer iemand zo inspirerend horen praten. Maar goed, dat hoort nog tot de gewone dingen, zij het dat je het kunt betreuren dat hij weg is.
Rottenberg heeft bij zijn afscheid het David Lopes Dias-fonds ingesteld, vernoemd naar een SDAP'er die in 1942 in Mauthausen is vermoord. Het Lopes Dias-fonds moet tweejaarlijks een prijs uitreiken aan iemand die zich op lokaal democratisch gebied heeft onderscheiden. Mooi.
Felix Rottenberg gaf ter bevestiging van dit gebaar een afbeelding van David Lopes Dias, met een tekst erbij, aan Emmy Lopes Dias, de dochter van David. Zij is niet meer zo jong, maar heeft een eeuwig jonge uitstraling. Ik ken haar al jaren, door ‘Tien over rood’ en als actrice, zodat je zou denken dat ik niet zou volschieten omdat ik niet totaal door haar verschijning verrast word.
Zij sprak een dankwoord en zei iets over haar kinderen die hun grootvader nooit hebben gekend. En ja, zij stond daar met Felix Rottenberg in een zo emotionele situatie dat ik volschoot. Plop plop, tranen in mijn ogen. Een ontlading na de rede van Felix Rottenberg en het mooie bedankje van Emmy Lopes Dias. Mooier kan het eigenlijk niet in een partij.