MUZIEK

Voor de verzamelaar

Depeche Mode

Luisteren naar de teksten van Sounds of the Universe van Depeche Mode doet denken aan de docu-scène waarin Andre Hazes zo met zijn Prisma-rijmwoordenboek worstelt. Het werkt uiteindelijk bij beide artiesten, dus het maakt verder niet uit, maar wat trapt die Martin Gore (en tegenwoordig ook soms Dave Gahan) af en toe verschrikkelijke open deuren in. Het gaat van ‘light… bright… voice… choice… sing… ring’ (Little Soul) of ‘you… do… strong… wrong’ (In Sympathy) en ga zo maar door. Exemplarisch lijkt de nietszeggende opmerking van bandlid Andy Fletcher over waar hun nummers meestal over gaan: ‘The world we live in and life in general.’
Van een alternatieve popband die dertig jaar bestaat en in veel landen een echte superstatus heeft mag je toch wel wat meer verwachten. Goed, genoeg gezeurd daarover. De Nederlander is toch al vrij zuinig in het oordeel over Depeche Mode. Dat is niet terecht, want de staat van dienst is zeer indrukwekkend: de band is met zijn geluid medepionier geweest op het gebied van het electro- en technogenre, heeft een lange rij geweldige popsongs en een handvol goede albums op zijn naam staan. Van de in totaal twaalf studioplaten is het opeenvolgende trio Music for the Masses (1987), Violator (1990) en Songs of Faith and Devotion (1993) het onmiskenbare hoogtepunt.
Hier zit meteen de achilleshiel van Depeche Mode, want wat kunnen de platen toch ook wisselvallig zijn. Een dubbele Best of zou even makkelijk samengesteld zijn als een Worst of van dezelfde lengte. Het goede nieuws is dat Sounds of the Universe met zijn warme geluid en meer dan een handvol prima liedjes er zeker mee door kan. Minder geslaagd blijven de blijkbaar onvermijdelijke nummers die voornamelijk als stopverf lijken te dienen. Je vraagt je bijvoorbeeld af hoe het dreinerige Peace of het slaapverwekkende Jezebel toch door de selectierondes zijn gekomen.
Waar veel cd’s van de band gedragen worden door een paar ijzersterke singles is dat deze keer op het eerste gezicht niet het geval. Wrong is met zijn pulserende ritme en bezwerende woordenstroom van zanger Dave Gahan een instant-klassieker (evenals de bijbehorende video van Anton Corbijn, huisvriend en art director van de band), maar daar blijft het wel bij. Sounds of the Universe moet het meer hebben van de sterke samenhang en hechte sfeer.
Om het vintage Depeche Mode-gevoel te pakken te krijgen zijn de bandleden via eBay op zoek gegaan naar ouderwetse apparatuur. Je hoort in ieder geval een herkenbaar geluid vol vitale mistroostigheid waar Gahan met zijn stem vol pathos lekker in mag hangen. Op opener In Chains is het na een irritante opstartminuut direct raak als hij binnenvalt met: ‘The way you move has got me yearning…/ … I know you know what you’re doing to me…/ … I know what it’s like to be in chains’.
De sterke eerste helft van Sounds of the Universe, met uitzondering van het treiterige Little Soul, had een beter vervolg verdiend dan het album nu met nummers als Peace en Spacewalker heeft gekregen. Dat slotlied Corrupt (samen met Wrong) direct door mag naar de eerstvolgende Best of-verzamelaar verandert daar niets aan.

Depeche Mode, Sounds of the Universe (Capitol/EMI); Depeche Mode speelt zondag 31 mei als afsluiter op de tweede dag van Pinkpop
cd is te koop in de Webshop