Toneel

Voor het zingen de buik weer in

Toneel: Nog even nog even nog door Het Laagland

Toneel voor kinderen en jongeren is al ruim dertig jaar mijn favoriete biotoop. Neem van mij aan: in gymzalen, in jeugdtheaterhuizen en in klaslokalen, op plekken waar de allerkleinste wereldburgers voor het eerst zien hoe toneel-spelers verhalen vertellen, dáár leer je als toneelmaker dat het vak dat toneelspelen heet prachtig is, én griezelig, én reuze onvoorspelbaar. Niets is hier namelijk vanzelfsprekend. Aandacht moet bevochten worden. Vooraf praat en schreeuwt het publiek. Als het licht uitgaat, wordt er gegierd en gekeet. Er is geen garantie dat de meute van kleuters en kleintjes en pubers daarna stil zal zijn, dat ze gaan kijken, gaan luisteren. Alles, echt álles hangt op die luttele seconden, minuten, wanneer er weer licht is. Wat hebben de toneelspelers dán te bieden?

Nog even nog even nog, een voorstelling van Het Laagland (een groep die voor kinderen en jongeren werkt, in en vanuit Sittard), wordt aangekondigd als een «theaterbelevenis voor iedereen vanaf vijf jaar», met als ondertitel: «De beste dag om na te denken over je leven, is je geboortedag». De voorstelling opent met een blije koning die een even blije aanstaande koningin treft in een vrolijk landschap vol rozen, ze zoenen hartstochtelijk (gejoel onder het publiek), de koningin is direct zwanger, er zit een prins aan te komen. Het decor draait om: vanaf het bed van de koningin zijn we aanbeland in de buik van de koningin. We zien de prins-in-wording. En we worden meteen geconfronteerd met het probleem van dat joch: hij wil niet geboren worden, want hij weet niet waarom. Hij wil niet de wereld in als hij daarvan de redenen niet kent. Dus nog even, nog even, nog even… niet.

Bouke Oldenhof heeft een vermakelijke tekst geschreven (op basis van Martin Baltscheits boek Die Überredung) en regisseur Silvia Andringa heeft daarvan met haar toneelspelers een geestige, spirituele voorstelling gemaakt. De overwegingen van het embryonale prinsje zijn immers de moeite van het overdenken waard: waarom zou ik een wereld in stappen die ik helemaal niet ken, alleen maar omdat volwassenen mij hebben gepland en vervolgens hebben uitgerekend? Er is veel te zeggen voor deze prenatale hypochondrie, maar de lange aarzeling om er gewoon uit te floepen op het afgesproken ogenblik heeft ook zo zijn nadelen. Bijvoorbeeld dat de kersverse koningin dreigt te ontploffen. De weeën doet ze op de melodie van Mozarts Koningin van de Nacht uit Die Zauberflöte, echt helpen doet dat niet. De externe hulptroepen die de rijke koning met zakken goud als tegenprestatie inroept, leveren hilarisch-komische clownsnummers op, maar geen ontsluiting. De maan, het maatje van de foetus-prins, bedenkt de oplossing. Die we vanzelfsprekend niet verklappen. Centraal in het decor staat een ingenieuze en wendbare installatie (Thierry van Raaij) die tegelijk moederbuik, kraambed en troon is. Er wordt licht en luchtig gespeeld, iedereen is blij met de oplossing – inclusief de beschuit met muisjes.

De uitgestelde geboorte van prins Vito in Nog even nog even nog stond al wat langer op mijn verlanglijst, maar dat ging net als het met hem verliep: nog even, nog even… niet. Derhalve ben ik laat met deze berichtgeving, en heeft u nog één kans: zondag 21 mei in het eigen theater van Het Laagland te Sittard.

Tot slot een kriebelig commentaar op de bijna ontploffende koningin, geschreven door ene Matthijs op de website van het gezelschap: «Als je speelt dat je pijn hept, schreeuw dan wat zagter, ik ben niet doof.» Doe je je stinkende best om op Mozart te baren, is het weer niet goed! Kleine ettertjes zijn het. Maar wel dankbaar om voor te spelen!

Nog even nog even nog door Het Laagland op 21 mei om 14.30 uur in het eigen theater te Sittard. Inlichtingen: www.hetlaagland.nl. Tel. 046-4007273