Vooral Turkse vrouwen strijden tegen Erdogan

Istanbul – Tayyip Erdogan heeft al zijn tegenstanders inmiddels gevloerd. Het ooit machtige leger voert tegenwoordig enkel zijn bevelen uit. De meerderheid van het parlement knikt altijd ja bij de voorstellen van de grote baas.

En nu het volk de man voortdurend steunt, lijkt ook de oppositie de handdoek in de ring te gooien. Kan de kersverse president als alleenheerser van het land beschouwd worden? Nee, want de vrouwen geven zich niet gewonnen in Turkije.

Neem bijvoorbeeld Hayrunissa Gul. Haar echtgenoot, Abdullah Gul, tot voor kort president van het land, hoopte op het premierschap nu Erdogan het presidentiële paleis betrekt. Maar Erdogan wil geen krachtige premier en zijn oude maat is dus aan de kant gezet. De ervaren politicus lijkt in zijn lot te berusten, maar zijn vrouw niet. Op de afscheidsreceptie trok Hayrunissa Gul van leer. Ze weigerde handen te schudden met pro-Erdogan-journalisten, meldde dat ze genoeg had van de propaganda uit het Erdogan-kamp en sloot haar betoog af met de mededeling dat ze weldra zelf een ‘intifada’ gaat beginnen.

De strijd van de vrouwelijke journalisten in de grotendeels door Erdogan beheerste media is al een tijd aan de gang. In kleine kranten deinzen hun pennen nergens voor terug. Soms mogen ze op de televisie verschijnen en ook daar vertonen ze het meeste venijn tegen het Erdogan-regime.

Tayyip Erdogan duldt de kritiek niet en heeft een van de journalisten, Amberin Zaman, tijdens zijn verkiezingscampagne aan de schandpaal genageld. Hij zei dat Zaman de islam had beledigd (ze had gezegd dat in islamitische landen mensen vaak braaf achter een leider aan lopen). De nieuwe president van Turkije zei dat deze ‘onzedelijke’ vrouw haar plaats moest kennen. Na deze woorden kregen Zaman en de andere dissidente vrouwelijke journalisten de haat van de akp-aanhang over zich heen in de sociale media.

Ook de vrouwelijke parlementariër Aylin Nazliaka van de republikeinse partij chp heeft ervaring met de strijd tegen Erdogan. Ze nam geen blad voor de mond toen Erdogan overspel wilde verbieden, abortus aan banden wilde leggen of meende dat iedere vrouw minstens drie kinderen moest baren. Ze noemde hem enkele jaren geleden een ‘vaginawachter’. Recentelijk sprak ze in het parlement. Na veel gejouw van akp’ers ging haar hand naar haar schoen. Ze bedacht zich en zei: ‘Ik denk soms dat ik mijn schoen naar jullie hoofden moet smijten. Maar jullie zijn mijn schoen niet waard.’