Voorleven

Ik mis toch een stuk solidariteit in de kerk van vandaag. Een stuk samenzijn, samen leven, samen zorgen voor elkaar. Dat ontbreekt de laatste jaren steeds meer in onze gemeenteparochie, wat toch bij uitstek een sociaal instituut is. De oecumene is aan een kruisweg begonnen, zo zie ik het. In mijn persoonlijke beleving van het godsbesef zit ook een brok onzekerheid, een twijfel inherent aan het geloven, mijn geloven, an sich.

Volgens mij ligt hier een taak voor de sociale gremia binnen onze kerk. Nu met Kosovo, waarvan we elke dag de verschrikkelijke beelden zien, moeten er sociale stromen op gang komen, geen vluchtelingenstromen maar sociale stromen die een hap invoeling meebrengen. Zo kan er iets naar voren komen van een oprechte, in- en integere betrokkenheid. Bij elkaar en bij het geloof. Condooms. Voor Kosovo. Aanstaande vrijdag is het bij ons Vrijen voor Kosovo. Waarvan de opbrengst gaat naar, inderdaad, onze lijdende medemensen. De kerk is onze hoeder. Onze moeder. Onze baarmoederkerk. Wat condooms betreft doe ik eveneens een knellend beroep op de kerk, met het Hooglied in gedachten. Bezinning, in wijdere kring. Niet dat kleine, we moeten groot denken. De werkers in het veld hebben behoefte aan ruimte, in fysieke zowel als geestelijke zin. Dat beeld leg ik u bij deze aan. Allereerst de solidariteit in de samenleving bevorderen, en daardoor het geweten van diezelfde samenleving verontrusten, daar gaat het om. Want stamt solidariteit, het woord solidariteit, niet af van solide? Precies! Dat betekent stevig, betrouwbaar. Een burcht is onze God. En Petrus, dat wil zeggen Rots, liet de haan per slot van rekening driemaal kraaien. In de branding. Daarom streven wij, de Dochters van de Baarmoederkerk, naar drie condooms per persoon. Per neger. Daarom zien wij ook een belangrijke rol weggelegd voor de Zending. Niet de zending van geld en goederen en knuffelige dieren, maar meer als missie. We moeten nou eenmaal alle negers bekeren. Omdat God de Enig Ware God is - dat heeft Hij Zelf geZegd. Er is onrust in de zielzorg. Daar loop je elke Zondag tegenaan. Je kunt zingen tot je een ons weegt, de onrust neem je daarmee niet weg. Een leven in dienst van de medemens. Dat is wat de Schrift van ons vraagt. En wat wij moeten doen is voorleven. We moeten het goede voorbeeld stellen. Dat heet voorleven. Denk aan Jezus Christus. Zijn leven was een voorleven. In drie betekenissen: hij leefde vóór ons, hij leefde voor óns, en hij leefde ons vóór. Dat is pas een stuk solidariteit. En wie daarin gelooft, gelooft goed.