Voormalig varken

Een Spaanse kaas kopen, omdat hij Idiazábal heet. Hij was er al. Niets nieuws. Alleen nog niet aan de beurt. Ook een schijf lacón de cerdo, twee centimeter dikke doorsnede van de voorpoot van een voormalig varken uit Logroño.

Hoe gaat het er in de pan uitzien? Met witte bonen, zegt de mevrouw. Dat komt ons goed uit maar bij die groep wenst het varken vandaag niet ingedeeld te worden. Het schrikt er toch van op. Niet alle wetenschap maakt gelukkig.
Als een wolk, in een niet nader aangeduide lucht. Door Chia, Cucchi en Clemente samen op het doek gesmeten. Of een nagekomen paasbrood op het breedste punt. Maar dan voornamelijk op de omtrek gelet. Zo ziet het eruit, lacón de cerdo.
Daarbinnen liggen, in veel zout en een beetje E-250 en E-251, door elkaar heen geweven de spieren die een varkensvoorpoot behoeft voor de start van een gepast varkensdrafje en eventueel remmen daarna.
In plastic gevat van ongeveer 15 x 35 centimeter. De vorm van het vlees kun je ook als een wat schonkige ovaal omschrijven. Je verbaast je dat er zo weinig bot in zit. Komt in formaat en vorm opvallend overeen met een spaarvarkenspootje.
Vlees met bot een dag in de pan met water. Om het zout eraan te ontrekken wordt het water warm gehouden. Tegen de kook aan. Daaraanvolgend het omhullende vet verwijderen en alles wat groot roze is tot klein roze snijden. Gesneden ui bakken in simpele olie. Intussen naar het alleen achtergebleven bot kijken. Weggooien of niet? Natuurlijk wel, we zijn niet gek.
Vlees bij ui. Peper en thijm. Twee van schil en pitten ontdane tomaten erbij. Bij ui en varken. Olijven, groen of zwart, omstreeks het dozijn. Gekookte witte bonen erop. Een paar glazen witte wijn ook.
Ik voel dat ze, bij deze halte aangekomen, in Logroño nog lang niet tevreden zijn. Daar mixen ze er misschien nog wel een volle kroes naaktslakken doorheen. Omdat ik in het algemeen een tekort heb aan wegdenken, kan ik wat ik wil overal bijdenken. Waarom het des te beter zal smaken.