OPERA

Vooruit en terug

25 jaar Stopera

Als ik ergens gemengde gevoelens over heb, heb gehad en zal hebben, dan is dat over de Amsterdamse Stopera, die deze maand precies 25 jaar geleden openging. Ik vind het nog altijd een foeilelijk gebouw, waar we terecht met heel veel mensen actie tegen hebben gevoerd. Het was een enorme teleurstelling dat die rare combinatie van een saai kantoorgebouw en een protserige opera indertijd niet kon worden tegengehouden of omgebogen. Wat had er niet voor moois kunnen komen. Maar ik geef toe: misschien had er anders nu nog helemaal niets gestaan. Amsterdam heeft minstens anderhalve eeuw lang een voortslepende stadhuiskwestie gehad. Het stadhuis stond er immers al, op de Dam!? Alles wat iemand had kunnen bedenken was minder mooi. De kans op een prachtig operagebouw was verkeken toen De Nederlandsche Bank zo nodig op het Frederiksplein moest komen, op de plek van het afgebrande Paleis voor Volksvlijt, waar mijn moeder haar eerste toneelstuk zag, nog met Louis Bouwmeester.
Ze zeggen en schrijven dat de Amsterdammers het Muziektheater aan de Amstel toch in hun hart hebben gesloten. Ik niet. Ik zou er nog altijd graag klimop over laten groeien om het nep-marmer aan het gezicht te onttrekken, maar zelfs klimop wil daar niet tegenop groeien. Iets anders is dat De Nederlandse Opera er onder Pierre Audi een ongekend gebruik van het gebouw heeft gemaakt en alle technische mogelijkheden en onmogelijkheden optimaal heeft uitgebuit. De ouderwets ontworpen zaal met z'n slechte akoestiek werd door Audi zelfs en rond gebruikt voor zijn versie van Wagners Ring.
Dit seizoen kunnen we er Audi’s regie zien in twee opera’s van Gluck over Ifigeneia, in Aulis en in Taurië, met Anne Sofie van Otter als Klytemnestra, de Musiciens du Louvre en dirigent Marc Minkowski. Daarnaast zijn er twee wereldpremières: Orest van de Duitse componist Manfred Trojahn en Waiting for Miss Monroe van Robin de Raaff en Janine Brogt. Verder onder meer Deidamia van Händel, Il Turco in Italia van Rossini en een herneming van de prachtige, door Willy Decker strak geregisseerde, Don Carlo van Verdi.
Maar eerst is er een vrolijk feestweekend, van vrijdag 23 tot en met zondag 25 september, binnen en buiten de Stopera en als het goed is op allerlei hoeken en andere plekken in de hele stad. Er is een spectaculaire uitvoering van Verdi’s Aïda met een gospelkoor en hiphopdansers. In Ringetje vat regisseur Lotte de Beer in anderhalf uur Wagners Ring des Nibelungen samen, speciaal voor kinderen. Ook komt er een Nederlandse versie van een van de grootste DNO-successen: Life with an Idiot van de Russische componist Alfred Schnittke. Er zal ook massaal gedanst worden door amateurdansers, en 150 studenten aan balletopleidingen dansen Clogs van Hans van Manen. Het lijkt een heel aardig feestje te worden. Misschien verzoent het me alsnog met de 25-jarige lelijke.

www.muziektheater.nl/feestweekend