Vork

Wie in Venetië geen lever op z'n Venetiaans heeft gegeten is er niet echt geweest. Ik hou van dat soort zinnen. De luie lezer (die is per definitie altijd lui, anders was hij wel schrijver geworden, maar nee hij leest liever) springt na verwerking van zo'n mededeling zeer, zeer zelden kwaad uit de kussens om eerst de kat een schop te geven en vervolgens uit te roepen wat zo'n idioot zich wel niet in zijn hoofd haalt. Want hij vond nu juist dat wie in het Dogenpaleis bij gedempt licht geen oog had geworpen op de kuisheidsgordel van prinses Theodora absoluut niet geacht kon worden echt in de schaduw van de Campanile te hebben gestaan.

Dat hij in zijn ogenblikkelijke verwarring de dingen door elkaar haalt en zich niet realiseert dat dit ornament een ongelukkige anonieme draagster toebehoorde, terwijl de Byzantijnse prinses Theodora degene was die naast haar al meerdere keren verloren maagdelijkheid omstreeks het jaar 1100 tevens de eerste vork de stad (en daarmee Europa) binnensmokkelde. Wat de Venetianen niet lekker zat. Die vork an sich hadden ze helemaal niet nodig. Vonden ze. Waar ze later wel van teruggekomen zijn. Ze zagen er tenslotte zelfs niet tegenop om er een vierde tand aan uit te vinden. Bleef de spaghetti beter zitten.
Toen Theodora opeens stierf aan koudvuur zagen de Venetianen dat ook als logische straf voor haar vorkvermetelheid.
Maar het adres voor een zeer behoorlijke, vergeet ook de seppie nere niet, fegato alla veneziana is voorlopig Fiaschetteria Toscana, San Giovanni Grisostomo 5719 in Cannaregio. Reserveren gewenst op nr. 528-52-81.
Niet ver van Rialto, vlak bij het Malibran-theater, waar ik op een verloren zondag door ongevraagd naar binnen te lopen eens het jaarlijkse gondoliersfeest mocht meemaken. Huilen om verdronken gondoliers en ook enige vetleren medailles voor degenen die een halfverzopen toerist boven water hadden gehaald. Daar was het warm en gezellig. Soort middagje voor taxichauffeurs.