FILM

Vreemd intermezzo

Cairo Time

Ze doet één stapje terug en dat is genoeg. De man met de baard dringt niet aan op de kus die slechts seconden tevoren onafwendbaar leek en waarop het verhaal vanaf het eerste moment leek af te stevenen. De kus, nee, dat niet. Wel zegt ze, alsof ze een doel heeft: ‘Kom, we gaan.’ Maar waarheen? Het is ’s ochtends vroeg en de stad slaapt nog.
Zoals de titel aangeeft: 'tijd’ is cruciaal. De tijd die Juliette (Patricia Clarkson), een mooie, blonde vrouw van middelbare leeftijd, in Caïro doorbrengt, vormt een vreemd intermezzo in haar leven. Ze is er om een korte vakantie met haar man te houden, maar die liep onverwacht vertraging op in het buitenland. Een Egyptische vriend van hem, Tareq (Alexander Siddig), houdt Juliette in de tussentijd gezelschap. Tussen hen ontwikkelt zich snel een sterke band. Wat dat inhoudt is moeilijk onder woorden te brengen. Verliefdheid? Passie? Ware liefde? Puur melodrama dus?
Cairo Time doet wat inhoud betreft inderdaad erg denken aan de films van Douglas Sirk, vooral All That Heaven Allows (1956) waarin Jane Wyman, een rijke, wat oudere vrouw, verliefd wordt op Rock Hudson, een viriele tuinman. Hoewel regisseur Ruba Nadda, die in Toronto woont en werkt, puur melodrama slechts sporadisch in de visuele stijl van haar film laat sijpelen, laat zij haar personages de vrije teugel in scènes waarin ze elkaar diep en betekenisvol aanstaren of wanneer Juliette vanaf haar balkon naar de schaduwrijke, dampende steegjes van de Egyptische stad kijkt.
Verlangen naar liefde, hunkering naar het onbereikbare, dát is het gedeelde thema in het werk van Sirk en in Cairo Time van Nadda. Natuurlijk, al dat zoeken en smachten is zelden houdbaar. Bij Sirk gaat het vaak over in fysiek geweld, zoals in het geval van de clash tussen Robert Stack en Rock Hudson in Written on the Wind (1956). Bij Nadda blijft de onmogelijke liefde juist dat: een vreemde, nauwelijks te bevatten droom die nooit werkelijkheid zal worden. Sterker, mág worden. Het is bijna alsof de zucht naar de verboden liefde in dit soort verhalen interessanter is dan het echte consumeren van dat soort liefde. Wat zegt dat over Juliette? Een belangrijke aanwijzing is haar leeftijd. In haar gesprekken met Tareq, dolend door het wel erg idyllisch vormgegeven Egypte, legt ze uit dat haar kinderen al groot zijn en dat ze niet erg blij is met de oppervlakkigheid van haar bestaan als echtgenote van een man die voor z'n werk veel in het buitenland, en dan ook nog in diplomatieke kringen, verkeert. Ze is op een punt in haar leven waar ze vraagtekens zet bij de zin ervan. En opnieuw komt het element tijd in het spel. Tareq wil weten wat dat toch is met het 'Midden’-Oosten. Het 'midden’ van wat? Hoezo ligt Egypte in het 'midden’? Maar voor Juliette ligt de stad helemaal in het midden - van haar leven. Ze zegt: 'In geen jaren hebben jonge mannen avances gemaakt.’ En in Caïro laten de jonge mannen haar natuurlijk geen seconde met rust. Ze vindt dat opwindend. Maar ook gevaarlijk.
Een groot deel van het succes van Cairo Time is toe te schrijven aan de uitstekende actrice Patricia Clarkson in de rol van Juliette. Voorheen trok ze de aandacht in films als Lars von Triers Dogville en in recente werken van Woody Allen. Maar niet eerder had ze een film moeten dragen. Dat doet ze met verve, vooral in de manier waarop ze de twijfel en het verlangen van haar personage uitbeeldt. En toch: uiteindelijk is haar beslissing krachtig, doorslaggevend. Een stapje terug. Geen kus, nu. Wel een uitstapje. De piramides met zonsopkomst.

Te zien vanaf 19 augustus