Vrienden

Gelukkig heb ik een - voor mijn gevoel - behoorlijk groot aantal goede vrienden. Het feit dat ik het af en toe druk heb, maakt dat ik ze te weinig zie, maar de ontmoetingen zijn iedere keer de moeite waard. Het vertrouwen, de vriendschap, het bijpraten, het gevoel van houden van, het lachen, de vertrouwdheid, een mooiere relatie kan ik me niet voorstellen. In lief en leed, zoals dat heet.

Een ding mogen ze van mij eigenlijk niet: met vakantie. Als ze het in hun hoofd halen weken met vakantie te gaan, vind ik dat vervelend. Ik word ongerust, ik bedenk wat er allemaal kan gebeuren, ik maak me zorgen. Ik wil dat ze weer veilig thuis zijn, op hun plekje.
Omgekeerd is het zo dat ik altijd maar kort wegga, liefst iedere dag naar huis bel hoe het gaat en of er niks bijzonders is. Ben ik toch de bazige vriendin die alles onder controle wil hebben? Of heb ik verlatingsangst? Of heb ik de ervaring nooit verwerkt dat mensen die vertrekken nooit meer terugkomen?
Ik beheers me natuurlijk, dus ik bel niet iedere dag. De fax maakt het verkeer tussen thuisblijvers en uithuizigen beter, maar soms doet een fax het niet in het buitenland. Ik wil vanzelfsprekend ook niet dat we geen van allen ooit meer een minuut weg mogen. Ik houd me dus in als ze zeggen wanneer ze vertrekken en wens ze een fijne tijd, maar ik informeer wel zorgvuldig wanneer ze terugkomen en dan horen ze ook thuis te komen.
Gelukkig gaan mijn vrienden niet allemaal in dezelfde periode op reis, dan zou ik werkelijk nog last krijgen van een gevoel dat ik niet ken: eenzaamheid.