Popmuziek

Vrienden

Muziek The Long Blondes

‘Nineteen. You’re only nineteen, for God’s sake, oh, you don’t need a boyfriend’, zingt Kate Jackson op Once & Never Again, het debuutalbum van The Long Blondes. Dit lijflied voor negentienjarige eigengereide meisjes werd geschreven door Jacksons bandgenoot Dorian Cox. Hij drinkt met vriendin en toetseniste Emma Chaplin thee in het Amsterdamse Tolhuis en vertelt over de vaart waarmee dit vijftal uit Sheffield richting naam en faam klimt. Once & Never Again was bepalend voor het publiek van The Long Blondes. De eerste rijen bij concerten worden gevormd door jonge meisjes die voorvrouw Jackson toejuichen. Maar achter in de zaal zijn ook altijd oudere mannen te vinden, zegt Emma Chaplin, mannen die de invloed van Blondie, The Slits en The Au Pairs in de muziek van The Long Blondes kunnen aanwijzen.

De vrijblijvendheid waarmee de band werd gestart, doet inderdaad denken aan de glorietijd van de punk, toen ambitieuze jongens nog van de ene op de andere dag muzikant werden. ‘We waren allemaal afgestudeerd en gingen nog vaak naar concerten’, zegt Emma Chaplin. ‘Ten eerste vonden we de meeste bands maar saai en ten tweede vonden we dat wij dat beter konden.’

Dorian Cox vult aan: ‘Zo zou iedere band moeten starten, gewoon als vrienden. Niet een jaar audities doen op zoek naar een goede gitarist.’ Vriend Screech Louder werd gevraagd of hij drummer wilde worden. Ervaring was geen voorwaarde. Louder hield vol dat hij kon drummen, maar op de eerste repetitie liet hij meteen verstek gaan, wegens buikpijn. Achteraf bleek dat hij toch maar snel was gaan oefenen, voor het eerst, op een drumstel.

Het eigengereide karakter van The Long Blondes kan te maken hebben met hun afkomst uit Sheffield, de Noord-Britse staal- en universiteitsstad. Ook bands als Pulp, Human League, Heaven 17 en Cabaret Voltaire komen er vandaan; sinds kort zijn de Arctic Monkeys de belangrijkste muzikale exponent. ‘Zo veel gebeurt er niet in Sheffield’, vertellen Cox en Chaplin, ‘er is alle ruimte om zonder invloed van buitenaf een eigenwijze stijl te ontwikkelen.’ Voor The Long Blondes houdt dat in dat ze verdergaan op het pad dat is gebaand door Pulp, Suede en The Smiths, maar ook oudere muziek van Dusty Springfield en Scott Walker heeft Dorian Cox beïnvloed. ‘Ik vind het wel goed om een beetje nostalgisch te zijn’, zegt hij. ‘We halen de leukste dingen uit de muziek van toen. Zo klinken we ook, als een band van nu die de muziek van toen als inspiratie heeft.’

Het gaat hard met The Long Blondes. De punkhouding begint langzaam een beetje te slijten. Cox: ‘We hebben sinds kort een geluidsman. Het is fijn dat het publiek ons nu goed kan horen en wij onszelf ook. Maar toen hij laatst niet bij een optreden was, vroeg ik me af wie mijn versterker dan het podium op moest sjouwen. Niet zo punk, hè?’ De bandleden hopen dat ze niet de nieuwste Britse hype worden en dat ze niet met alle modewinden hoeven mee te waaien om ertoe te blijven doen. Cox: ‘Dan hoop ik dat we als David Bowie kunnen zijn. Wel van imago veranderen, maar altijd typisch Bowie blijven.’

The Long Blondes, Someone to Drive You Home (Rough Trade/Konkurrent). Concerten: 6 december Rotown, Rotterdam; 7 december Paradiso, Amsterdam