POPMUZIEK

Vrijblijvend allegaartje

SuperHeavy

‘You gotta walk, don’t look back’, zong Mick Jagger in 1978 met Peter Tosh. Deze Temptations-cover werd een grote reggaehit en eerder liet Jagger zich met de Rolling Stones door het genre beïnvloeden op Black and Blue (1976). Zou de 'tiny todger’ van Jagger de reden zijn dat hij straks met SuperHeavy het podium op stapt in plaats van met die andere band? In ieder geval heeft hij met Keith Richards de onderhandelingen stilgelegd voor reünieplannen ter ere van de vijftigste Rolling Stones-verjaardag. Richards blijft in interviews namelijk terugkomen op wat hij in zijn autobiografie (Life, 2010) schreef over Jaggers vermeende bescheidenheid op dit gebied. Even geen bejaarde miljoenenjukebox rond de wereld dus. Wel een verse muzikale samenwerking met opnieuw reggae erin.
De andere bandleden van SuperHeavy zijn niet de minst bekende artiesten: Dave Stewart, A.R. Rahman, Joss Stone en Damian Marley. Deze 'supergroep’ wilde volgens persbericht 'nummers met betekenis schrijven’. Voor de muziek moet je dan vaak het ergste vrezen, maar naar nummers met een boodschap lijkt het hier gelukkig vergeefs zoeken. Ook als je Damian Marley 'We got the ingredients to lift your musical experience’ hoort verkondigen spits je de oren, maar dat valt allemaal erg mee (of tegen). SuperHeavy klinkt juist als een vrijblijvend en vrolijk allegaartje, geslaagd in zijn ongedwongenheid. De samenwerking is hoorbaar plezierig verlopen. Dat is bijvoorbeeld te horen op de reggaepop van eerste single Miracle Worker, waar Jagger, Stone en Marley een goed team vormen. Op sommige nummers zoals Hey Captain komen alle eigen invloeden van de vijf goed samen. De rest van de plaat is het een beetje om en om. Dat geldt ook voor de kwaliteit, want minder geslaagde momenten zijn genoeg te vinden. Het is altijd oppassen geblazen als westerlingen neigen te dwepen met de Indiase cultuur. Op Satyameva Jayathe (een hindoemantra) is het raak. Met vermeende levenswijsheid wordt het refrein met elkaar gezongen alsof het EO-jongerendag is, een dieptepunt van de plaat. Dat de muziek niet veel meer is dan bombastische kitsch helpt ook niet mee. Een duffe ballad als One Day One Night zorgt net zo min voor een beter humeur. Daar staat Jaggers Never Gonna Change tegenover, een van de mooiere liedjes die hij sinds lange tijd maakte.
Ook zomerse, pretentieloze nummers als Beautiful People en de pakkende rocksteady van Common Ground bevallen beter. Verder smelten de stijlen van Stone en Marley op Rock Me Gently goed samen. Alle nummers schijnen gedestilleerd te zijn uit lange jamsessies. Dat verklaart misschien waarom nummers als Mahiya of I Don’t Mind nergens heen lijken te gaan. Hier en daar vliegen de vier ook uit de bocht, met name uitsloverige vocale maniertjes van Marley en Stone irriteren soms. Neemt niet weg dat SuperHeavy op de goede momenten een verrassend leuke samenwerking is. Betekenisvol of verheffend? Knap als je dat erin terughoort. Beroemde muzikanten die samen lol maken, dat is waar je vooral aan denkt. Voor de makers vast een plaat om te koesteren, voor de rest niet een om later veel op terug te kijken.

SuperHeavy, SuperHeavy, label: Universal