Muziek

Vrijheid

Muziek Excelsior

In de toptien van beste Nederlandse popalbums heeft het label Excelsior een groot aandeel. De platenmaatschappij die dit jaar haar tweede lustrum viert is vaandeldrager van kwaliteitsmuziek van eigen bodem: Johan, Spinvis, Daryll-Ann, zZz en Caesar zijn daar voorbeelden van. Excelsior bestaat uit Ferry Roseboom, Frans Hagenaars en Jeroen Kleijn. Roseboom (toen manager van Daryll-Ann) en Hagenaars (producer) richtten in 1995 een vinyl-single-distributiebedrijfje op onder de naam Electrolux. Jeroen Kleijn (promotiemedewerker) is de voormalige drummer van Daryll-Ann (inmiddels opgeheven) en neemt af en toe die taak waar bij Spinvis en Johan. Omdat het gelijknamige stofzuigerbedrijf uit Zweden bezwaar maakte werd het label omgedoopt in Excelsior. Eigen smaak is de richtlijn van het drietal, optredens en tips van vrienden en kennissen helpen ze daarbij. Geld speelt een ondergeschikte rol. Zo creëert Excelsior een sfeer waarin artiesten het vertrouwen krijgen om op geheel eigen wijze ‘hun ding’ te doen. Die vrijheid lijkt een succesvolle factor. Ook goed aangeschreven buitenlandse groepen als Absynthe Minded, Sergeant Petter en Under Byen vinden hun plek bij de maatschappij.

In dit jubileumjaar trekken minstens drie eigenzinnige releases de aandacht. Zo verschijnt deze zomer het opvallende debuut van El Pino and the Volunteers. David Pino, zanger van de punkgroep Wiseguy, maakte in Canada kennis met de alternative countrystroming. Hij ruilde een kan benzine en een sixpack bier voor een akoestische gitaar en liep met twee bevriende Canadese muzikanten bars en clubs af. Terug in Nederland verzamelde hij een nieuwe band om zich heen. Wat als hobbyproject begon werd binnen een jaar opgepikt door Excelsior en mondde uit in Molten City. Een album vol goed verzorgde countrypop met een aangenaam ontspannen sfeer: ‘… it’s a rainy day/ And the sun won’t shine on me now/ But the lights are on, inside’. Een mooi relativerend contrast met het genre, dat zijn basis vindt in onvervalste tearjerkers.

Een ander album komt uit de hoed van Roald van Oosten, zanger van een van Nederlands beste bands, Caesar. The Grand Mystique, van Van Oostens ‘zijproject’ Ghost Trucker, staat vol met sfeervolle popsongs die door het gebruik van elektronica en diverse arrangementen een duidelijk eigen karakter hebben, maar het album als geheel heeft toch een eenduidige, ongrijpbare sfeer. De fragiele, tegen de toon aan hangende stem van Van Oosten staat daar centraal in. Waar het eerste nummer, Lost in Space, geïnspireerd lijkt op Gary Numan schakelt de band met een nummer als Lost Girl net zo makkelijk over op onheilspellende rock in de lijn van Velvet Underground. Ghost Trucker is tot stand gekomen met hulp van leden van Seesaw, Kopna Kopna en Alamo Race Track.

Deze laatste band trekt de aandacht door een clipje van het eerste nummer van hun tweede album, Black Cat John Brown. Op de filmpjeswebsite YouTube staat de bezoekersteller inmiddels ruim boven de tweehonderdduizend. Een raadselachtig fenomeen voor een groep die in eigen land een bescheiden fanbasis heeft (in Frankrijk een wat grotere). Of hier sprake is van een slimme marketingtruc of een bewijs van de kracht van het internet en het do-it-yourself-mechanisme is onduidelijk.

Dat Alamo Race Track de publiciteit weet te trekken is de band meer dan gegund. Ze legt met Black Cat John Brown de cool in haar rock-’n-roll. Soms met verrassend nuchtere onderwerpen, zoals in het titelnummer. ‘You will get older (…) You’ll have a good life/ and then you die’: deze door een sexy melodie vergezelde tekst blijkt te gaan over een soms bij de zanger in de vensterbank rondhangende zwarte kater.

El Pino and the Volunteers, Molten City; Ghost Trucker, The Grand Mystique; Alamo Race Track, Black Cat John Brown.

A Fine Fine Music Club Night met Alamo

Race Track, Ghost Trucker, Do-The Undo, El Pino & The Volunteers en Spinvis, 4 december, Paradiso, Amsterdam