Zoals ik een lange tijd een lijstje bijhield van vrouwen die opzettelijk kinderloos door het leven gingen (lees: tevreden kinderloos leven maar wel plezier kunnen en durven te hebben met andermans kinderen), zo houd ik nu een lijstje bij van vrouwelijke duo’s die lekker gaan.

Dit begon bij twee goede vriendinnen. Enkele jaren geleden startten zij het label Hello Guave waarin ze hun liefde voor de Javaanse batikstijl koesteren en deze op een eerlijke manier overbrengen door tijdloze ontwerpen te maken en hey ga anders naar hun website voor meer informatie want ik ben geen reclamevrouw. Waar ik lekker op ga is dat als we elkaar zien onze gesprekken worden afgewisseld door Guave-zaken. Ik vang hun enthousiasme op als ze ideetjes opdoen, maar zie ook hoe snel deze uitgroeien tot mooie ontwerpen of een batikworkshop. Ik zie hoe ze zich vastbijten, hoe ze niet meer loslaten, hoe ze soms genadeloos op hun bek gaan maar toch weten op te krabbelen. Hoe ze door alle adviezen hun eigen weg banen en hebben gevonden. Ik zie hoe hard ze werken – geen financieel vangnet hebben als in: rijke pa met kaviaar op zijn gezicht – en ik hoor graag wie ze ‘nou toch weer hebben ontmoet’.

Eventjes word ik opgetild door hun energie en snelle onderlinge interactie

Wat hier voor mij onder schuilt is een oneindigheid aan plezier, enthousiasme, nieuwsgierigheid, lef, moed én een diepgewortelde vriendschap. Met verwondering kijk ik naar de belachelijke snelheid binnen hun interactie, hoe ze tot iets komen of juist iets tegenkomen wat niet werkt en ze het als een onnodig stukje stof op de vloer vegen om tijdens het vegen erop terug te komen: kunnen we hier nog wat mee?

Het is soms jaloersmakend dat als de een eraf ligt, de ander de kar trekt. Want wanneer ik werk en ik lig aan de kant van de weg (de A10 om precies te zijn) huilend in een foetushouding, staat mijn werk stil en is er niemand die het van me over kan nemen. In zo’n bui vliegen alle afwijzingen, onafgewerkte ideeën, onhaalbare dromen, opgekropte frustraties, terugkerende angsten aan me voorbij die zich vrolijk afwisselen met de gedachte dat er precies niemand is die op me zit te wachten. En als ik bij die halte ben aangekomen, lig ik niet naast de A10 maar erop. Misschien dat ik daarom het lijstje ‘Vrouwelijke-duo’s-voor-als-ik-het-niet-meer-zie-zitten’ ben gaan bijhouden. Dat als ik mentaal dan wel fysiek niets kan opbrengen ik nog wel naar mijn vriendinnen kan luisteren of dus filmpjes kan kijken, interviews kan lezen of podcasts kan beluisteren van andere duo’s. Zoals het muzikale cabaretduo Yentl en de Boer: dat talige, ritmische, de soms schrijnende maar hoopvolle thema’s die door hun nummers en optredens heen sijpelen. En wat te denken van het satirische programma Toren C? Deze zoek ik op als ik iets mis (en dát kan dan weer van alles zijn). Het filmduo Carice van Houten en Halina Reijn niet te vergeten. En toen ik de podcast van De lesbische liga ontdekte, heb ik alles als een maniak beluisterd en weet ik nu de juiste fragmenten te vinden om eventjes weggetrokken te worden uit mijn eigen bestaan. Dan ga ik mee in hun kennis, kritieken, complimenten, humor en word ik eventjes opgetild door hun energie en snelle onderlinge interactie.

Ik geloof dat het mij op dit moment hierom gaat. Die onderlinge interactie tussen twee vrouwen. Wat betreft muziek heb je (onder andere) het rappersduo Lionstorm dat ik op repeat en op repeat heb staan. Toen ik een interview van ze beluisterde en hoorde hoe ze óók buiten hun songs elkaar aanvullen, werd ik nog meer verliefd. Ik kan nog wel even doorgaan met deze lijst, waarvan de kern voor mij ligt in die verbondenheid tussen twee vrouwen. Ik spaar wederzijds plezier, enthousiasme, humor en een energieke wisselwerking die zich niets van de buitenwereld lijkt aan te trekken, maar ondertussen iets heel eigens en moois neerzet. Dit geeft mij dan weer energie om van die A10 af te kruipen en te denken: o ja! Plezier! Ik was dat heel eventjes kwijt.