Vrouwenliefde

Man zijn is geen sinecure. Althans zolang je door vrouwen begeerd wordt. Al in de buik van mijn moeder voelde ik nattigheid en wist dus vrij vroeg dat het verkeerd zou aflopen. In die periode ondervond ik voor het eerst aan den lijve hoe benauwd en drukkend het voor een man kan zijn om door een vrouw te worden omgeven. Ik maakte kennis met de vrouwelijke drang om te bezitten, met haar exclusieve liefde die anderen uitsluit, en daarom snakte ik naar meer diversiteit en wat frisse lucht.

Gelukkig kon ik me, na verloop van tijd en dankzij een natuurlijke samenloop van omstandigheden, bevrijden. Plotseling, door mijn oogleden heen, prikte het daglicht twee scherpe vingers in mijn pupillen. Mijn kleine longen werden met twee scheppen ijsklontjes gevuld en ik voelde hoe een ruwe stof mijn fragiele huid als een stuk Parmezaanse kaas raspte. Ik schreeuwde van de pijn maar het deerde werkelijk niemand dat ik in een Siberische kou levend werd gevild. Deze ellende, die me naar het grote niets deed terugverlangen, was dus door een vrouw veroorzaakt. Daar moest ik niets van hebben.
Toevallig moest mijn moeder ook niets van mij hebben en ik kon haar geen ongelijk geven. Ik was een nogal zware baby en had bij haar de nodige schade veroorzaakt. Bovendien was ik naar het schijnt volkomen ongewild. Twee kinderen vond mijn moeder wel genoeg. Maar die derde en laatste keer, verzekerde de dokter haar, zou even soepel gaan als een schot voor open doel. Het tegendeel was waar: de bevalling werd een partijtje strafschoppen na verlengingen.
De twee eerste dagen van mijn leven bracht ik door bij de directeur van de kliniek op zijn bureau. Het was een fijne tijd. Ik kreeg veel belangstelling. Familieleden, verplegend personeel, patiënten die er allemaal schande van spraken dat ik van de nodige moederliefde verstoken bleef. Eerlijk gezegd had ik graag de rest van mijn dagen op dit kantoortje gesleten, als een kluizenaar veilig in zijn grot. Maar het lot besliste dat het allemaal anders moest lopen. Niet alleen hervond mijn moeder na twee etmalen haar instinct, ze besloot ook nog dat ik voortaan haar lievelingskind zou worden. Dit is natuurlijk het ergste wat een man in wording kan overkomen. Je kunt beter in een liefdeloze woestijn opgroeien dan doodgeknuffeld worden.
Een tijdje terug hoorde ik een beroemde tv-presentator pathetisch vertellen hoe kil en steriel zijn jeugd was geweest. Nooit een aai over zijn bol, nooit even op schoot bij moe. Ik werd daar vreselijk jaloers van. Een dergelijke ervaring kun je tot de laatste druppel uitmelken en een stuk of twintig boeken erop baseren. Maar wat dan als je begeerd, bewonderd en geliefd wordt? Doodgeknuffeld worden schept immense en loodzware verplichtingen. Je leven wordt één groot schuldgevoel omdat je je voortdurend de vraag moet stellen: knuffel ik wel voldoende terug? Dit moest ik het liefst in het openbaar doen zodat mijn moeder ermee kon pronken: zien jullie wel hoeveel hij van me houdt? Mijn liefde moest ik ook bijna dagelijks verklaren, anders kreeg ik al snel te horen: hou je nog van mij? Uit school kon ik niet zoals gewone kinderen naar huis gaan en met vriendjes tegen een bal trappen. Nee, ik liep rechtstreeks naar het dichtstbijzijnde weiland om puffend in de volle zon bloemetjes te gaan plukken. Klaprozen, viooltjes, korenbloemen, lelietjes-van-dalen of zelfs paardebloemen, alles was goed als ik maar met een boeketje thuis kwam. In de liefde zijn vrouwen veeleisend en als de mooie dagen en bloemen voorbij waren schoof ik fatalistisch achter mijn bureau: het gedichtjesseizoen was aangebroken. ‘Voor de liefste mama van de wereld.’ Er waren veel variaties mogelijk op dit thema.
Mijn moeder besloot dat ook mijn schoolprestaties een graadmeter van de intensiteit van mijn liefde voor haar waren. Als ik weer eens niet bij de drie besten van de klas gerekend werd, was dit een teken van het verval van mijn hartstocht voor haar en onmiddellijk zag ik de tranen over haar wangen vloeien.
De jaren gingen voorbij en op een dag besloot ik dat het afgelopen moest zijn. Ik nam een vaste vriendin en hiermee was de Derde Wereldoorlog een feit. Niets is erger voor een man dan om door twee vrouwen tegelijk te worden begeerd.
Achtervolgd door een storm verliet ik het ouderlijk huis om met mijn nieuwe liefde te gaan samenwonen. Ik was euforisch, voelde me eindelijk bevrijd en viel uitgeput in de armen van mijn beminde. Ik hoorde haar zachte stem in mijn oor fluisteren: 'Ik hou zo veel van jou dat als je ooit met een andere vrouw gaat vrijen, ik best in staat zou zijn om een mes tussen je ribben te steken.’