TELEVISIE

Vrouwenreservaat

Vrouw en paard

Zet Berlusconi dertig jonge ambitieuze vrouwen op zijn Europa-lijst, zijn het de verkeerde – volgens vrouwen. Tegen zijn natuur laat hij er 29 vallen, dus hij zal wel weer met gruwelgrijns vaststellen dat vrouwen kennelijk de dienst uitmaken. Bizar daarom dat Volkskrant-correspondent Eric Arends bij DWDD liet weten veel plezier te beleven aan deze incarnatie van smakeloosheid die de vloer aanveegt met ethiek en moraal (behalve het in leven houden van comapatiënten omdat die nog zwanger kunnen worden), de nationale en Europese democratie bij daglicht uithollend en ondermijnend. Inderdaad, soms lach je om iets wat extreem schaamteloos is – gêne, zenuwen – maar van die kramp viel bij journalist Arends niets te bespeuren: ernstig geval van geslaagde Italië-integratie.
Berlusconi was geen onderwerp in de eerste aflevering van Vara’s Vrouw en paard waarin ‘sterke vrouwen’ de actualiteit doornemen. Natuurlijk is een vrouwenreservaat onzin en kun je het zien als het tegenovergestelde van emancipatie. Maar begrijpelijke zet is het wel zolang the usual suspects in praatprogramma’s overwegend mannen zijn. En als je Heleen Mees op uiterst links zet en Carrie op rechts (althans voor het kijkersoog) dan weet je dat er geen standpunten bestaan waarover vrouwen het eens zijn omdát ze vrouw zijn. Deze keer betrof het dispuut ‘baby Hendrikus’ oftewel mogen zwakbegaafden kinderen krijgen. Van erg hoog niveau werd het niet. Een van de aanwezigen had wel bar weinig in te brengen. En ook ik houd mijn hart vast voor Gertie Bierenbroodspot (nog absent), maar zou dat veel erger worden dan Prem Radhakishun, de allesbruller? En bij de alomaanwezigheid van Jort Kelder en Jan Mulder is Hanneke Groenteman welkome afwisseling. Linke soep leek het roulerend gespreksleiderschap, zelfs per aflevering wisselend. Maar het werkte tamelijk organisch.
Curieus trouwens hoezeer Mees’ spreekwijze, van intonatie tot accent, kopie lijkt van die van Neelie. Nog wat vrouwelijke kritiekpuntjes: foeilelijk decor; en wat moeten de dames onnatuurlijk dicht op elkaar zitten op die maansikkelbank, zeker als er deskundigen tussen schuiven. Curieus trouwens ook dat Frenk van der Linden juist nu aan een reeks interviews met ‘sterke vrouwen’ begint (30 Hoog – NCRV). Terwijl De meiden van Haram (NPS) hem ook al van jetje geven. En dan komt Human nog met twee fraaie Profielen: Renate Rubinstein en Karin Spaink. Intellectuelen, auteurs, opiniemakers, tegen de keer, altijd heisa – net als toonaangevende mannen. Maar vrouwelijk in het inzetten van eigen ervaringen en leven, van het privé-domein, op een manier die brede herkenning en betekenis voor anderen, vrouwen en mannen, oplevert.
Prachtig archiefmateriaal (in een tv-debat blijft de camera aanhoudend op een piepjonge Rubinstein gericht terwijl de pratende voorzitter nooit in beeld komt – een bizarre maar voor het nageslacht geweldige regiekeus) en bij Spaink daarnaast ook actueel interview door maker Cees Overgaauw. Dat Maud Keus in haar Rubinstein-profiel Simon Carmiggelt een prominente rol geeft valt te billijken, maar dat de naam Weinreb, pijnlijke bladzij, niet één keer valt is wat vreemd. Overgaauw zegt: ‘Als Karin Spaink iets oploopt kan de sector z’n borst natmaken.’ Ze lacht, trots. Onverwoestbaar lijkt ze. Dat is ze niet. En mede vanuit dat besef zegt ze wijze dingen en maakt dappere keuzes. Ze krijgt de dag van uitzending de Van Praagprijs van het Humanistisch Verbond.

Vrouw en paard, Vara, vrijdags 21.20 uur, Nederland 2. Profiel: Renate Rubinstein, woensdag 13 mei, 22.50 uur, Nederland 2. Profiel: Karin Spaink, woensdag 20 mei, 22.50 uur, Nederland 2