Televisie

Vuurzee

Televisie: Nieuwe Lola’s

Interessant drama bij de publieken. Waagstuk levert de Vara met Vuurzee: doorlopend verhaal van twaalf afleveringen. Een genre voorbehouden aan de televisie waar in verhalen van lange adem verteld kunnen worden en ontwikkelingen en personages zich kunnen ontvouwen, waarbij de kijker een langdurig verbond sluit met de dramatis personae. Maar in deze tijden van angst, krapte en moordende concurrentie is het genre bijkans de nek omgedraaid. Desondanks Vuurzee: psychologische thriller waarvan drie delen zijn uitgezonden. Dorp aan zee waar ieder elkaar kent en waar de verdwijning van een tienermeisje alle verhoudingen op scherp zet en geheim na geheim naar boven brengt.

Aflevering 1 stelde de makers voor de heidense klus van het neerzetten van de vele personages en onderlinge verhoudingen. Maar Vuurzee (ontwerp Robert Kievit; scenario Frank Ketelaar; regie Joram Lürsen) ontpopt zich als een volwassen productie, met een krachtige eigen sfeer, een kloppend ritme en een uitvoering op niveau. Intelligent amusement dat nog veel meer kijkers zou plezieren als het niet tegenover het ook zo goede Dit was het nieuws stond.

Dan vier Nieuwe Lola’s van de VPRO, waarvan ik Storm van Mi chiel van Jaarsveld (a.s. zondag uit te zenden) nog niet zag. De meest bizarre is Masterclass, filmdebuut van Hans Teeuwen (23 december), waarin Peer Mascini een masterclass geeft aan toneelschoolleerlingen. Diens goeroegekte is totaal, het loopt volledig uit de klauwen en geestig zijn de ge fingeerde herinneringen van echte topacteurs aan vroegere mas ter classes met de man. Maar goed drama is het niet. Geen dwingende vorm, geen dwingende ontwikkeling. Meer een parodie en dat deden Van Kooten en De Bie in zeven minuten afdoende en beter. Zelfs Pierre Bokma mist grip op de zaak. Leuk voor later van Jorien van Nes was ook behoorlijk over de top, maar deze tragikomedie (scenario Jeroen van den Berg naar zijn eigen toneelstuk) is juist heel knap opgebouwd. Het verhaal van een gezin waarin alle verhoudingen failliet zijn en waarin de verjaardag van de tegelijk verschrikkelijke en tragische moeder aanleiding voor de gezinsleden is elkaar te fileren – zonder verdoving. Het is eerder vertoond, maar niet vaak beter, mede dankzij voortreffelijk acteerwerk.

Nog meer indruk maakte Het ravijn, scenario door Ger Beukenkamp gedestilleerd uit Max Pams autobiografisch verslag van diens hersenbloeding en gevecht om herstel. Pam schreef dat hij bij het zien van de film van Nicole van Kilsdonk steeds vaststelde waarin die afweek van wat werkelijk was gebeurd. Dat was heel wat. Om te concluderen dat die man in de film wel degelijk Max Pam was. Groter compliment lijkt niet denkbaar. Gijs Scholten van Aschat speelt een sublieme dubbelrol als Max en diens alter ego. De angst voor blijvende invaliditeit, de problematisch geworden relatie tot de geliefde en het verbeten knokken – ze worden indrukwekkend verbeeld en vooral voelbaar gemaakt. Deze december is een goede dramamaand.