Popmuziek

WAAR DE BLUES OVER GAAT

POPMUZIEK Cat Power

‘Lady sings the blues/ She’s got them bad/ She feels so sad/ And wants the world to know/ Just what her blues is all about.’ Billie Holiday zelf uitgezonderd is het begin van Lady Sings the Blues op weinig artiesten zo van toepassing als op Chan Marshall, alias Cat Power. Zij hééft de blues. Zo sterk, dat je de pijn zelf bijna voelt.

Haar nieuwe cd Jukebox, met elf eigenzinnige covers, is opnieuw een sterk geheel, variërend van breekbaar en verstild tot groots en meeslepend. Marshall houdt met haar zwoele, donkere stem de uitgekauwde klassieker New York, New York swingend, terwijl ze alle tierelantijnen weglaat. Het wat introverte Metal Heart uit haar eigen repertoire krijgt een intense bewerking en ze brengt een ingetogen versie van Janis Joplins Woman Left Lonely.

In het genre van de cover behoort Cat Power tot de buitencategorie waar ook grootheden als Johnny Cash en Nina Simone toe behoren. Met hun indringende zang en persoonlijke emotie kunnen ze een compleet eigen origineel van een bestaand nummer maken. Alle drie komen ze ook uit het zuiden van de Verenigde Staten en zijn ze getekend door een moeilijke jeugd. Hun roots liggen dus letterlijk bij de bakermat van de blues en ze hebben de karakter vormende omstandigheden meegemaakt om ’m te kunnen vertolken. Om nogmaals Holiday te citeren: ‘The blues ain’t nothin’ but a pain in your heart, when you get a bad start.’

Marshall stroopt haar liedjes af tot de essentie overblijft en met die basis gaat ze vervolgens aan de slag. Soms gebruikt ze alleen een deel van muziek en tekst (New York, New York), een andere keer verandert ze beide. Zo maakt ze van het opgewekte Don’t Explain van Billie Holiday een sombere pianoballade met nieuwe tekst. ‘Hush now, don’t explain/ Just say you’ll remain/ I’m glad you’re back/ Don’t explain’, is omgevormd tot ‘Hush now, don’t explain/ You’re the cause of all my trouble and pain/ Unless you’re my honest pain.’ Door haar manier van zingen is ze in staat een tekst een nieuwe betekenis te geven. Neem Sinatra’s optimistische nieuwe start die eindigt in het euforische ‘If I can make it there/ I’ll make it anywhere’. Door haar melancholieke intonatie lijkt het alsof ze een laatste kans wanhopig met beide handen aangrijpt.

Met alle tragiek is het een kleine geruststelling dat de zon soms even doorbreekt. Cat Power doet een levendige versie van Bob Dylans I Believe in You en haar enige echt eigen liedje op het album, Song to Bobby, is een liefdesverklaring met humor en relativering: ‘A phone call from your New York City office/ You were supposedly asking to see me/ Oh, how I wanted to tell you/ I was just 400 miles away.’

Zo biedt Jukebox niet alleen leed en verdriet, maar ook troost en hoop.

Cat Power, Jukebox (Matador Records)