Hoofdcommentaar

Waar het om gaat

Alleen poëzie kan ons nog redden. Goed dus dat er een jury bestaat die ook dit jaar weer vijf Nederlandstalige dichtbundels heeft genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. Geen bundel is onopgemerkt gebleven. Sterker dan ooit lijkt de jury te hebben gekozen voor de noeste arbeider, de teruggetrokken ziel, de zuivere geest, en anders wel voor degene die er een kunst van heeft gemaakt alle opdringerige vuiligheid waarin wij kopje onder dreigen te gaan te weren. Voor de genomineerde dichters geldt dat niets hen te ver gaat om de woorden op hun juiste plek te jagen. Zich met promotionele activiteiten inlaten, zoals zich laten interviewen voor deze bijlage en zich op de foto laten zetten, is echter ook weer zo wat. Christine D’haen liet zich uiteindelijk liever niet afleiden. De andere vier waren gelukkig wél over te halen. Met tot gevolg: portretten in woord en beeld, waar de breekbare intimiteit en het gedegen vakmanschap van af spatten. Portretten ook die tonen waar het om gaat. Want, zoals een van de genomineerden het formuleert: de rest is gebabbel.