Waarheid

Hoe was het ook weer? De helft van de helft van de mensen interviewt de andere helft. Blijven er nog genoeg over die niet aan bod komen. Zouden ook graag eens de waarheid zeggen maar er wordt niet naar gevraagd. Omdat hun waarheid te klein is?

‘Mijnheer!’ klinkt het. De dikke vinger van een vrouw met onduidelijke beenwindselen wijst in het wilde weg om en langs mij heen. Ze heeft gelijk. Van tussen mijn benen vloeit wel zeven liter water vooruit de bus in, en naar achteren ook een beetje. Vele passagiers tillen hun tassen op en sommigen zelfs hun voeten.
'Het is schoon water’, zeg ik duidelijk en tegen niemand in het bijzonder. Verder wist ik er ook geen raad mee.
De zo-even nog bolle vuilniszak die op haar beurt weer in een grote plastic draagtas was geplaatst, had zeker viervijfde aan volume verloren. 'Er zit een vis in’, zei ik, 'een exotische vis!’
Ik had gelijk. In de Chinese supermarkt heb ik een vis gekocht. De naam kon ik niet verstaan maar hij zag er precies uit als een Buitengewoon Bolle Bliksem Barbeel. Hij kostte maar liefst Ÿ 21,84 en was zeker 15 cm dik en 40 cm lang. Wanneer ik over die vis geïnterviewd zou worden, zou ik het volgende zeggen: 'Niet helemaal toevallig was er een goed acteur op bezoek. Eerst hebben we gepraat. Over Ventura en Gabin. Daarn heeft hij als was hij Jouvet in H“tel du Nord die vis een paar keer op zijn neus getikt. Met een half kapotte deegrol.’
Ik kan nog wel twee kolommen doorgaan over hoe het verder ging. Zeker is dat de vis is opgegeten. Maar ook weer niet helemaal. Omdat hij niet helemaal lekker was. Een wat gronderige smaak hier en daar, wat zelfs door een saus van echte boter en sjalotten en witte wijn en zeer bijzondere bouillon van paddestoelen niet is te maskeren.
De buschauffeur was trouwens de kwaadste niet. Hij vergeleek mijn vissenbad met de al of niet dagelijkse neerslag. 'No harm done!’ zei de chauffeur op z'n Hooghaarlemmerdijks. Want daar kwamen we net langs.
Einde kleine waarheid.